ดีวานพยักหน้า เขายืนเอาแรงเพิ่มอีกเล็กน้อยก็เดินกลับมาหาอัศวินแวมไพร์ผู้ใช้โล่มังกรดำอีกครั้ง ในคราวนี้เขาตัดสินใจถอดเกราะทั้งหมดออก
“ดูถูกกันหรือไง”
ดีวานไม่ได้คิดจะลบหลู่คู่ต่อสู้ เขาทำไปเพราะต้องการเพิ่มความคล่องตัวเท่านั้น เขาจำเป็นต้องเร็วกว่าเดิมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วการโจมตีระลอกใหม่ก็เริ่มขึ้น
มาจินาถูกดาบฟันใส่จนขาดครึ่ง ร่างวิญญาณของเธอไม่ได้ช่วยให้เธอหลบเลี่ยงจากความเสียหายได้ ดาบของโรมิเอลนั้นเคลือบแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่รุนแรง ความโกรธ ความเศร้า ความเจ็บปวดถูกถ่ายทอดผ่านการโจมตีนั้น
“ข้านึกออกแล้ว แกคือปีศาจเร่รอนที่เขาล่ำลือกัน”
“…” โรมิเอลไม่ตอบ เขาเพียงเหลือบมองเธอด้วยหางตา
“ข้าเข้าใจว่าแกจ้องโจมตีเฉพาะพวกโคลดาเรีย ทำไมถึงได้มายุ่งกับเรื่องของเรวาเรนท์ด้วย”
“ขอโทษที โดนเพื่อนใหม่ขอร้องมาน่ะ” บรอลโผล่ใบหน้าออกมาจากดาบ มันทำให้โรมิเอลต้องใช้กำปั้นเคาะเขาเพื่อให้หายไป
“แฟรีคาร์นิวาล” เวเนร่ายเวทชุบชีวิตสหายแฟรีตัวน้อย เป็นครั้งแรกที่เธอต้องใช้เวทลับบทนี้เป็นครั้งที่หกในวันเดียว แม้แต่ในสงครามระหว่างเอเทเซียกับเรวาเรนท์เธอยังไม่ต้องทำขนาดนี้
