“เราติดกับดักแล้ว” โรมิเอลกัดฟันกรอด รู้สึกโกรธตัวเองที่พลาดเข้าไปยืนในกับดักอยู่นานหลายวันโดยไม่ได้รู้สึกตัวสักนิด
“มันแปลกไปแล้ว” บรอลพยายามตั้งสติ ลามิอัสเป็นอาณาจักรใหญ่ คนเข้าออกก็มีอยู่ตลอด ถ้าทุกคนที่เข้ามาออกไม่ได้เรื่องแบบนี้เขาต้องเคยได้ยินมาบ้างสิ
เสียงโหวกเหวกโวยวายของทั้งสามทำให้ผู้คนโดยรอบสังเกตเห็นพวกเขา หนึ่งในนั้นคือยามรักษาการณ์ที่เดินตรงเข้ามาหา เขาแน่ใจว่าไม่เคยเห็นหน้าของทั้งสามในเขตนี้มาก่อน
บรอลพยายามเจรจา แต่โรมิเอลไม่ เขาเบื่อการหลบ ๆ ซ่อน ๆ แล้ว ในเมื่อรู้ว่าเมืองนี้คือกับดัก เขาก็ลงมือทันที
งานเทศกาลเลือดเริ่มขึ้น
เดลฟิเดียแอบเข้าไปหลบอยู่ในถังไม้ที่บังเอิญอยู่ใกล้ ๆ ส่วนโรมิเอลก็คลั่งอย่างต่อเนื่อง เขาโจมตีทั้งยามและปีศาจทั่วไปที่แห่มาจากทุกด้าน
“โรมิเอลหยุด! นายกำลังจะสู้กับคนทั้งอาณาจักรนะ” บรอลโวยวาย
“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!” โรมิเอลตะโกนพร้อมกับเคลื่อนไหวไม่หยุด ฆ่าฟันปีศาจรอบด้าน
“เหวออออ เจ้าหมอนี่เลือดขึ้นหน้าไปแล้ว”
