“อย่าเสียสมาธิเวเน” ฟลอราเตือน เธอและพวกเฮอร์มิตเองก็อ่อนล้าเพราะว่าคอยคุ้มกันระหว่างที่เวเนใช้เวทมนตร์ ตอนนี้เธอจะหมดแรงลงไปเมื่อไหร่ก็ไม่น่าแปลกใจ
ดาร์คเจสเตอร์หัวเราะดังกว่าเดิม เขากำลังค่อย ๆ ฝืนยันกายขึ้น ทีละนิด ๆ มันทำให้เฮอร์มิตทั้งหลายต่างก็ตกใจจนต้องร้องลั่น
“ทำไมขยับได้” ใครบางคนตะโกน เป็นคำถามเดียวกับที่เวเนและฟลอรากำลังสงสัยอยู่
“ดูถูกกันจังเลยนะ โดนเวทมนตร์เดิมนานขนาดนี้ มันก็ต้องหาทางแก้ไขได้บ้างสิ” เจ้าตัวตลกชุดดำพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย แต่เวทมนตร์ของเฮอร์มิตไม่ได้แก้ไขง่ายดายขนาดนั้น เพราะฉะนั้นสิ่งที่ดาร์คเจสเตอร์แสดงให้เห็นสื่อว่าเขาเองไม่ใช่ธรรมดา
“พวกเราจะจัดการตรงนี้เอง เจ้าใกล้หมดแรงแล้ว ไปพักก่อนเถอะ”
“จะไปพักตอนนี้ได้ยังไงล่ะ ข้าไม่ทิ้งท่านหรอกพี่ฟลอรา”
“ข้าทิ้งชื่อนั้นไปแล้ว” อีกฝ่ายหันมาส่งยิ้มให้
เวเนได้ยินก็ฉีกยิ้ม ความหมายของการทิ้งชื่อจริงไปคือฟลอราได้กลายเป็นผู้นำของเฮอร์มิตแล้ว
“ข้าแน่ใจว่าท่านต้องเป็นเอลเดอร์ที่ดีได้แน่ ๆ”
“ถ้าคิดแบบนั้นจริง ก็ไปซะ… จำคำทำนายได้ไหม หน้าที่ของเจ้าไม่ได้อยู่ตรงนี้”
