ห่างไกลออกไปจากการต่อสู้ ที่ลานกว้างใจกลางเมืองหลวงเอเทเซีย ด็อกมาตัดสินใจฉายภาพการต่อสู้ของโซนาตาและฝูงซอมบีให้ทุกคนดูผ่านโดรนล่องหนที่เขาให้โซนาตานำติดตัวไปด้วย ผู้คนมากมายที่เคยหมดหวังกับการต่อสู้กับเรวาเรนท์ต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องสนั่นเมื่อเห็นโซนาตารับมือกับซอมบีจำนวนมหาศาลและเออร์เฟซได้โดยลำพัง
“บ๊ะ! เจ้าบ้านี่แข็งแกร่งขนาดนี้เชียวรึ” ทาเลซหัวเราะอย่างสะใจ เขาเคยต่อสู้กับพวกอันเดดมาบ้างแล้วรู้เป็นอย่างดีว่าพวกมันอันตรายขนาดไหน แค่โดนซอมบีกัดเพียงครั้งเดียวก็อาจจะถึงฆาตแล้ว
บรรดาขุนนางต่างมองการต่อสู้นี้ด้วยสายตาริษยา หนึ่งในนั้นคือคิวริคแห่งตระกูลพาราคอส แม้เขาจะเคยก่อเรื่องไว้มากแต่ก็เป็นโชคที่บิดาของเขาย้ายข้างได้ทัน มันทำให้ตระกูลพาราคอสยังหลงเหลืออำนาจอยู่แม้จะไม่เท่าเดิมก็ตาม
“ไอ้เจ้าโซนาตา…” เขากำมือแน่นจนแทบห้อเลือด เจ็บใจที่ตนเองต้องอยู่ในสถานะที่ด้อยลงในขณะที่พวกไร้หัวนอนปลายเท้ากลับมีคนยกย่องราวกับวีรบุรุษ
