ในโลกอันมืดสลัว สายรุ้งอันเจิดจ้าซ่อนเร้นอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ
สายลมเย็น ๆ พัดมาผสานกับสายฝนโปรยปราย หล่อเลี้ยงทุกสิ่งในแดนลี้ลับแห่งนี้
ใครบางคนกล่าวไว้ว่า ‘ยามที่ฝนตก ย่อมครวญคะนึงหาผู้ตายด้วยความโศกเศร้า’
โจวอี้เชื่อว่าสวรรค์มีตา
สวรรค์ไม่มีวันเห็นใจผู้ฝึกยุทธ์ที่ชั่วร้าย บางทีคงถึงเวลาแล้วที่ต้องล้างบาปของคนเหล่านั้น
ลั่วเทียนอี้ยืนอยู่ต่อหน้าโจวอี้ ปล่อยให้ละอองหมอกปกคลุมร่างกายจนเส้นผมของเธอเปียกชื้น
“เขาไม่เคยฆ่าใคร”
“เขาใช้ชีวิตไปวัน ๆ หมกมุ่นอยู่กับคำสอนของนักปราชญ์ ดื่มจนเมามาย และฝึกดาบอยู่ที่ชายหาด”
“เขามักจะใส่ชุดสีขาวเพื่อย้ำเตือนถึงจิตใจที่บริสุทธ์ และเตือนไม่ให้เกิดการนองเลือด”
“การเดินทางมาสุสานมังกรเพื่อหาสมบัติ มันขัดกับความตั้งใจของเขา และเขาเพียงมาเพื่อปกป้องฉันเท่านั้น”
“สวรรค์ไม่ยุติธรรม! กว่าคนชั่วช้าพวกนั้นจะได้รับผลกรรม คนดี ๆ ต้องตายไปตั้งเท่าไหร่”
“ฉันเกลียดพวกมัน!”
ลั่วเทียนอี้ยกมือขึ้นถอดหน้ากากออกจากใบหน้า เผยให้เห็นความงามอันน่าทึ่งของเธอ
สีหน้าและแววตาของเธอสงบนิ่ง คำพูดที่เธอเพิ่งเอ่ยออกมานั้นฟังดูหนักแน่น ปราศจากความลังเล
ทว่าเมื่อถึงจุดหนึ่ง น้ำตาของเธอพลันรินไหลลงมาอาบแก้ม
“ผู้ที่จากไปแล้วไม่มีวันหวนคืน แม้จะโศกเศร้า แต่เราก็ต้องเดินหน้าต่อไป” โจวอี้เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
“หัวใจที่ตายไปแล้ว จะมองหาหนทางได้ยังไง” อีกฝ่ายตอบกลับมา
“เฮ้…” โจวอี้ยิ้มออ
