่วในชุดดำที่เคยปรากฏตัวก็ไม่โผล่มาอีกเลย
พูดง่าย ๆ ก็คือไม่มีโอกาสเหมาะในการลอบโจมตี
“เดี๋ยวนะครับ” โจวอี้เอ่ยขึ้นขณะที่ละสายตาจากกล้องส่องทางไกลที่มองมาจากยอดเขาลาดชัน
“ไปตามพิกัดของสุสานมังกรโบราณที่ผู้หญิงคนนั้นบอกเลยไหม?” หลินหมิงถังถาม
“ยังครับ ฆ่าพวกพันธมิตรสวรรค์กันก่อน”
“บ้าไปแล้วเหรอ? ต่อให้นายแข็งแกร่งและเราก็ไม่ได้อ่อนแอ แต่ฝ่ายพันธมิตรสวรรค์ก็มีคนมากกว่ายี่สิบ ต่อให้เราฆ่าพวกเขาหมดก็คงจะเจ็บหนักเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” หลินหมิงถังปรามพลางขมวดคิ้ว
“ผมมีวิธีครับ” โจวอี้แววตาวาววับ
“วิธีไหนล่ะ?”
“วางยาพิษไงครับ!” โจหยิบขวดยาสีสดหลายขวดขึ้นมา
“โจวอี้ ใช้ยาพิษไม่ได้หรอก… คนพวกนั้นเป็นผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ พิษทั่วไปทำอะไรพวกเขาไม่ได้หรอก” หลินหมิงถังกล่าว
“ใช่แล้ว พวกเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ชั่วร้าย และหลายคนก็เชี่ยวชาญเรื่องการใช้ยาพิษ มันใช้ฆ่าพวกเขาไม่ได้หรอก แต่เราต่างหากที่จะโดนน่ะ” จ้านเฟิงเอ่ยเสริม
“ผมเชื่อว่ายาพิษนี้ฆ่าพวกเขาได้แน่ครับ ต่อให้ฆ่าไม่ได้ก็ทำให้อ่อนกำลังการต่อสู้ลงได้” โจวอี้ยืนกราน
ทุกคนสบตามองกัน
พวกเขาไม่รู้ว่าโจวอี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน แต่เพราะเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเขา จึงไม่คิดทักท้วงอีกและทำได้เพียงเตรียมตัวสู้
“มาวางแผนกันครับ…”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
บนเขาหินดำ
ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์จากพันธมิตรสวรรค์มากกว่ายี่สิบคนเพิ่งฆ่าสัตว์ต่างดาวไป
