เวาลานี้ผู้อาวุโสเฮยเฉอกำลังโกรธจัด แม้ว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์หลายสิบคนของพันธมิตรสวรรค์จะรวมตัวกันและร่วมกันสังหารสัตว์ร้ายไปจำนวนมาก แต่พวกเขาก็สูญเสียคนไปถึงแปดคน
สิ่งที่ทำให้เขาโกรธจนหายใจไม่ออกที่สุดคือ พวกเขาปะทะกับคนของตระกูลลั่ว เป็นผลให้สมาชิกรุ่นเยาว์ของตระกูลลั่วโจมตีพวกเขาราวกับผีบ้า และทำให้พวกเขาเสียสมาชิกไปอีกหกคนภายในระยะเวลาสั้น ๆ เพียงห้าถึงหกวัน
“เฮยเฉอ เราต้องหาที่ปลอดภัยและวางกับดัก ไม่อย่างนั้นหากพวกมันยังคงฆ่าเราต่อไป ความสูญเสียของเราจะเพิ่มมากไปกว่านี้” ต้วนลี่หรงกล่าวด้วยสีหน้าย่ำแย่
“จะวางกับดักยังไงล่ะ? หญิงบ้านั่นเจ้าเล่ห์อย่างกับจิ้งจอก พอคนของเราจับได้เท่านั้นแหละ เธอก็โจมตีทันที และฉันก็ไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีไหน ความพยายามหลายครั้งของเราที่จะจัดการให้แต่ละคนลงมือคนเดียวและพยายามล่อเธอออกมา ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเดาทุกอย่างได้แล้ว” ผู้อาวุโสเฮยเฉอกล่าวด้วยความโกรธ
“ฉันสงสัยว่าเธอมีสมบัติบางอย่างอยู่กับตัว” ต้วนลี่หรงกล่าว
“หมายถึง… สมบัติปกปิด หรือไม่ก็สมบัติการรับรู้น่ะเหรอ?” ผู้อาวุโสเฮยเฉอถามด้วยความประหลาดใจ
“ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่สามารถตรวจจับกับดักของเราได้ทุกครั้ง นับประสาอะไรกับการหลบเลี่ยงพวกเราไปได้ทุกครั้ง”
“ถ้าเธอมีสมบัติแบบนั้นจริง ๆ พวกเราจะลำบากมากกว่านี้” ผู้อาวุโสชุดแดงอีกคนกล่าว
“ใช้ค่ายกลสิ” เฮยเฉอเสนอแนะ
“ใครรู้วิธีจัดตั
