ท่ามกลางทะเลเลือดและภูเขาซากศพ ผู้ฝึกยุทธ์ที่กำลังต่อสู้มาจนถึงตอนนี้เฝ้าดูการล่าถอยของสัตว์ประหลาดต่างโลกที่ค่อย ๆ สลายตัวออกไป
ไม่มีใครตามไป!
ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่ต้องการสังหาร แต่เป็นเพราะพวกเขาหมดแรง
“แฮ่ก ๆ…”
ชายสูงอายุในชุดมอมแมมที่เต็มไปด้วยเลือดนั่งลงข้างโจวอี้พลางหายใจหอบ เขาชี้มาที่โจวอี้ และพูดว่า “น้องโจว ยังมีน้ำลายมังกรอยู่อีกไหม? ขออีกห้าหยด”
“ได้ครับ!”
โจวอี้หยิบขวดหยกออกมาและเขย่าเบา ๆ สองสามครั้ง จากนั้นก็หัวเราะก่อนจะพูดว่า “ผู้อาวุโส ผมยังมีน้ำลายมังกรอีกประมาณสามร้อยหยด ถ้าคุณต้องการมัน คุณสามารถซื้อได้ ตอนนี้ในราคาเพิ่มขึ้นสองเท่าจากเดิม เป็นหยดละสองร้อยแก่นวิญญาณ”
“เจ้าเด็กหน้าด้าน ขึ้นราคา!” เสียงหยอกล้อดังมาให้ได้ยิน
“ผู้อาวุโส ผมเชื่อว่าคุณคงรู้ราคาของน้ำลายมังกรในตลาดดีนะครับ สองร้อยแก่นวิญญาณต่อหยดน่ะเป็นราคาที่ยุติธรรมแล้วเพราะพวกคุณทุกคนอุตส่าห์ต่อสู้เคียงข้างผม แถมยังเสี่ยงชีวิตเพื่อฆ่าสัตว์ต่างดาวพวกนั้น” โจวอี้ยิ้ม
“เอาล่ะ ๆ ฉันแค่ล้อเล่นน่า อย่าจริงจังเลย ฉันจะซื้อน้ำลายมังกรอีกสิบหยด ฉันควรลงบัญชีนี้ไว้ไหม?” ชายชราหัวเราะ
“ถูกต้องครับ ต้องลงบัญชี”
สิบนาทีต่อมา น้ำลายมังกรหลายร้อยหยดก็ขายหมดเกลี้ยง
เวลานี้หญิงในชุดคลุมสีดำเดินเซไปมาพลางกุมหน้าอก เธอโค้งคำนับและพูดว่า “น้องโจว ฉันรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ถ้ามีเรื่องให้ช่วย ติดต่อฉัน
