ดเงินอยู่เยอะมาก”
“พวกคุณขาดเงินเหรอ? พวกคุณร่ำรวยมากในโลกธุรกิจไม่ใช่เหรอ? ขาดเงินเท่าไหร่ล่ะ?” โจวอี้ถามด้วยความสับสน
“ประมาณห้าหมื่นล้านถึงหนึ่งแสนล้านหยวน ยังไม่แน่ใจจำนวนที่แน่นอน แต่ยิ่งมากก็ยิ่งดี” เซี่ยหลู่กล่าว
“พวกคุณทำอะไรถึงต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้น?” โจวอี้ถาม
“เดิมทีฉันมีโครงการขนาดใหญ่เตรียมไว้ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ ๆ หุ้นส่วนของทั้งสองก็ถอนการลงทุนและปฏิเสธที่จะดำเนินการต่อ ซินเยว่ก็เลยตัดสินใจร่วมมือกับฉัน เงินลงทุนทั้งหมดที่ต้องใช้อยู่ระหว่างสองแสนห้าหมื่นล้านถึงสามแสนล้านหยวนจากที่เราลงทุนไปแสนล้านหยวน เราก็เลยยังขาดเงินลงทุนอยู่อีกเยอะ” เซี่ยหลู่บอกเขาอย่างตรงไปตรงมา
“โครงการอะไร?” โจวอี้ถาม
“เราวางแผนที่จะพัฒนาเกาะ เกาะนี้ค่อนข้างใหญ่ แม้ว่าสภาพแวดล้อมบนเกาะจะไม่ค่อยดีนัก แต่ถ้าเราพัฒนามัน ปลูกต้นไม้และวางแผนอย่างดี เราก็สามารถเปลี่ยนเกาะให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชั้นนำของประเทศได้” เซี่ยหลู่กล่าวอย่างมั่นใจ
โจวอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้าและถามว่า “รับเงินดอลลาร์ไหม? ผมจะโอนเงินหนึ่งพันล้านดอลลาร์ให้คุณ”
“นายมีเงินหนึ่งพันล้านดอลลาร์จริงเหรอ?” เซี่ยหลู่ตกตะลึง
เธอรู้ว่าโจวอี้ซื้อสมุนไพรไปหลายหมื่นล้านหยวนในปีที่แล้ว และแม้ว่าเขาจะร่ำรวย แต่เขาก็น่าจะใช้เงินเกือบทั้งหมดไปแล้ว ดังนั้นเธอและอู๋ซินเยว่จึงคิดที่จะขอให้โจวอี้ทำยาต้มอี้เฉินเพื่อขาย
