บทที่ 840 ไฟไหม้หลังบ้าน
โจวอี้งุนงงเล็กน้อย
เขารู้นิสัยถังหว่านและเซี่ยหลู่ดีกว่าใคร
คนหนึ่งเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง ส่วนอีกคนใจร้อนราวกับไฟ
หากได้เจอกันจะไม่เป็นศึกปะทะกันและมีแต่จะเสียหายกันทั้งสองฝ่ายหรอกหรือ?
“อืม เดี๋ยวผมไปถามเธอให้นะว่าสะดวกหรือเปล่า” โจวอี้บอกด้วยท่าทีหนักแน่น พยายามข่มความอยากหนีไปจากตรงนี้
“ทำไมไม่โทรหาเลยล่ะคะ?” เธอแนะ
“ตอนนี้เลยเหรอ?”
“ค่ะ! ไม่ได้เหรอคะ?”
“แค่ก ๆ ผมจะโทรให้เลย” โจวอี้ปกปิดความไม่สบายใจและหยิบโทรศัพท์ออกมา
“เปิดลำโพงสิคะ ฉันเองก็อยากขอบคุณเธอ” ถังหว่านยิ้ม
“…”
โจวอี้ต่อสายและเปิดลำโพง
เขาวิตกเพราะทุกครั้งที่เขาโทรหาเซี่ยหลู่ อีกฝ่ายมักเรียกเขาด้วยคำที่สนิทสนมหรือชวนให้เข้าใจผิด
“มีอะไร?” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยของปลายสายดังมาจากโทรศัพท์
“คุณอยู่ที่ไหน ภรรยาผมรู้ว่าคุณช่วยชีวิตผมไว้ที่เมืองเยี่ยเฉิง เธอก็เลยอยากจะมาขอบคุณด้วยตัวเอง” เขารีบบอก
“ภรรยาคุณน่ะเหรอ?”
“ใช่ ถังหว่าน”
“เธอท้องอยู่ไม่ใช่เหรอ? แล้วจะวุ่นวายทำไมกัน การช่วยชีวิตนายน่ะเรื่องเล็ก ไม่ต้องมาเกรงใจหรอก” เซี่ยหลู่เงียบไปชั่วขณะก่อนเอ่ยสำทับ “ฉันไม่ได้อยู่ในเมือง! งานยุ่งทุกวันเลย ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ไปดูแลภรรยาของนายเถอะ! ฉันมีผู้ชายดี ๆ คอยปกป้องดูแลอยู่…”
“อะแฮ่ม เอาเถอะ ในเมื่อคุณไม่อยู่ในเมืองก็ช่วยไม่ได้ ไม่มีอะไรแล้ว แค่นี้นะ!” โจวอี้พูดจบก็วางสายโดยไม่ทิ้งช่องให้เซี่ยหลู่ท
