ค้นเสร็จ”
“นายไม่อยากเข้าสู่โลกตงเทียนภายในระยะเวลาหนึ่งร้อยปีเหรอ?” ฉู่เทียนฮุ่ยเลิกคิ้วขึ้นถาม
“ไม่จำเป็น ผมมั่นใจว่าจะทำทุกอย่างให้เสร็จภายในร้อยปี” เขาพูดอีกครั้งว่า “อาจารย์ไม่คิดเหรอว่าการที่ผมอยู่ข้างนอกน่ะ ผมมีส่วนช่วยสำนักโอสถของเรามากกว่าที่จะเข้าไปในโลกตงเทียน!”
“จริงเหรอ?” ฉู่เทียนฮุ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
โจวอี้หันไปมองจ้านหลิงอวิ๋นทันทีและถามว่า “ท่านลุง โอสถสารีริกธาตุน่ะดีไหมครับ?”
“ไม่เลวเลย” จ้านหลิงอวิ๋นเผยรอยยิ้ม
โจวอี้พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นหันไปหาผู้อาวุโสทั้งสี่และถามว่า “ผู้อาวุโส น้ำลายมังกรก็อร่อยดีไม่ใช่เหรอครับ?”
“แค่ก แค่ก แค่ก…”
ทั้งสี่คนพยักหน้าพร้อมหัวเราะแห้ง ๆ
โจวอี้หันกลับไปที่ฉู่เทียนฮุ่ยและพูดว่า “อาจารย์ ไม่ว่าจะเป็นแม่เฒ่าเทียนจี้ ผู้อาวุโสเหลียง หรือผู้อาวุโสเวิง พวกเขาจะต้องได้โอสถสารีริกธาตุแน่นอน นอกจากนี้ มันยังไม่ใช่โอสถของเราเอง แปลว่าสำนักเรายังขาดแคลน? ผมมีเส้นสาย! ผมมีความมั่งคั่ง! เท่าที่ผมจำได้ มีคลังเก็บสมุนไพรห้าหรือหกแห่งในโกดังที่จินหลิง อาจารย์ต้องการส่งคนไปเอาพวกมันกลับหรือเปล่าครับ?”
“ในเมื่อนายพูดมาแบบนี้ แน่นอนว่าเราควรส่งพวกมันกลับไป” ฉู่เทียนฮุ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม “แต่นายรู้ไหมว่าสำนักโอสถของเราขาดอะไรมากที่สุด?”
“อะไรครับ?”
“แก่นวิญญาณ” ฉู่เทียนฮุ่ยตอบ
“หมื่น…ไม่สิ…ห้าหมื่น ผมจะรวบรวมแก่นวิญญาณห้าหมื่นแก่นให้คุณทีหลัง ผมมี
