ืองหลวง อีกที่คือวิลล่าที่ผมซื้อเอาไว้ที่เซินเจิ้น และที่สุดท้ายคือเกาะซ่อนหมอกครับ”
“ช่วงนี้ผมมีธุระต้องไปทำ คุณเลือกมาแล้วผมจะไปส่งคุณพรุ่งนี้เอง” โจวอี้บอก
ถังหว่านครุ่นคิดเงียบ ๆ
แม้ว่าเรือนสี่ประสานในเมืองหลวงจะดูดี แต่เธอไม่อยากอยู่ที่นั่นกับลูกสาว
ถ้าพ่อสามีอยู่ที่เกาะซ่อนหมอก การที่เธอไปที่นั่นโดยไม่มีโจวอี้อยู่ด้วยก็คงจะอึดอัด
ส่วนวิลล่าในเซินเจิ้น…
แม้ว่าที่นั่นจะร้อนกว่าจินหลิง แต่ถ้าแอร์เย็นก็พอไหวอยู่ ช่วงกลางวันอยู่ในบ้าน แล้วค่อยพาลูกสาวออกมาเดินเล่นตอนกลางคืน
“ไปที่เซินเจิ้นกันค่ะ!” ถังหว่านบอก
“ได้ครับ!”
โจวอี้รับคำก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้จึงกล่าวว่า “ครูเล่ยเล่ยกับครูซือซือเหมือนจะลาพักร้อนอยู่พอดี ให้พวกเธอไปอยู่เป็นเพื่อนคุณสิครับ! เหมียวเหมี่ยวจะได้ไม่เสียการเรียนด้วย”
“งั้นฉันจะโทรไปถามพวกเธอแล้วกันค่ะ”
“อืม บอกพวกเธอด้วยนะครับว่าถ้ายอมตามเราไปเซินเจิ้น เราจะเพิ่มค่าแรงช่วงนี้ให้เป็นเท่าตัวเลย!” โจวอี้ยิ้ม
“ค่ะ”
ตกเย็น ใครบางคนก็มาหาถึงหน้าประตู
โจวอี้มองอวี้เฟิงที่มาพร้อมกับเฉิงฮ่าวด้วยแววตาแปลกใจ
เขาพบกับอวี้เฟิงตอนไปหาเฉิงฮ่าวที่เซียงจางวิลล่า และได้ตรวจรักษาให้เธอผู้ขี้โรค นอกจากนั้นแล้ว ครั้งนี้ก็ได้พบกันเป็นรอบที่สองเท่านั้น
“สวัสดีครับพี่สะใภ้ ยินดีต้อนรับครับ” โจวอี้ทักทายอย่างเป็นมิตร
“สวัสดีค่ะพี่สะใภ้” ถังหว่านเองก็ทักทายพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน
“ขอรบกวน
