บทที่ 800 มาใช้หนี้แล้ว
ณ เมืองจินหลิง
โจวอี้กลับมาถึงบ้านและพบว่าภรรยากับลูกสาวกลับมาถึงแล้วเช่นกัน
และเมื่อมาคิดดูแล้ว เขาก็พบว่าตนเองไปจากเมืองจินหลิงมากกว่าสิบวัน
“พ่อคะ…”
เมื่อถังเหมียวเหมี่ยวเห็นเขา เธอก็มักเกาะติดหนึบราวกับเสือน้อย เธอกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนเขาอย่างร่าเริงและกอดคอเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย
“ลูกสาวพ่อ คิดถึงกันไหมเนี่ย?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม
“คิดถึงค่ะ คิดถึงมาก แม่เองก็คิดถึงเหมือนกัน!” ถังเหมียวเหมี่ยวหัวเราะร่า
“จริงเหรอ?” โจวอี้เหลือบมองถังหว่านพร้อมรอยยิ้มกว้าง
ถังหว่านอดหัวเราะไม่ได้ เจ้าลูกสาวคนนี้ ช่างพูดจริง ๆ ทำไมถึงได้พูดแบบนั้นต่อหน้าคนนอกกันนะ
“กลับมาแล้วเหรอคะ ว่าแต่คนนี้คือ…?” เธอสงสัย
“เสี่ยวหว่าน เขาชื่อโจวถง คนที่ผมเคยบอกว่าเป็นน้องชาย” โจวอี้ยิ้ม
“สวัสดีครับพี่สะใภ้” โจวถงทักทาย
“สวัสดีค่ะ พี่ชายคุณพูดถึงคุณเยอะเลยนะคะ ครั้งนี้ได้พามาที่บ้านสักที กินอะไรมาหรือยังคะ โจวถง? เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหารมาให้ค่ะ” เธอรีบบอก
“พี่สะใภ้ ผมกินมากับพี่ชายแล้วล่ะครับ”
“กินมาแล้วก็กินอีกได้ค่ะ ที่บ้านมีไวน์ดี ๆ เยอะเลย คุณกับโจวอี้นั่งดื่มด้วยกันเถอะค่ะ” ถังหว่านรีบเดินเข้าครัวไปทันที
ทันใดนั้น เธอก็ชะงักฝีเท้า แววตาฉายความงุนงงเมื่อหันไปมองโจวถง
โจวอี้ยิ้มและพูดว่า “โจวถงน่ะกลับมาเป็นปกติแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก็เผยสีหน้ายินดี
หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะเดินต่อไปที่คร
