“ไม่แปลกใจที่ช่วงนี้เถ้าแก่เนี้ยโจวไม่ซื้อโอสถ ที่แท้คุณก็มีคู่ค้าคนอื่นนี่เอง ผมอยากรู้จัง เถ้าแก่เนี้ยโจวเจอสิ่งนี้…คนนอกคอกของสำนักโอสถคนนี้ได้ยังไง?”
“เพื่อนผู้หญิงของเขาซื้อน้ำลายมังกรจากฉัน” โจวหงเย่กล่าวอย่างใจเย็น
“ขอถามได้ไหมว่าเพื่อนหญิงของเขาคือใคร?” จูอู๋ฮุ่ยหรี่ตาถาม
“ขอโทษ ฉันบอกไม่ได้”
“ฮ่า ๆ ไม่เป็นไร”
นอกห้องส่วนตัว
โจวอี้โทรหาอิงหง และขอให้เธอนำโอสถระดับปฐพี และระดับสวรรค์ที่เหลืออยู่ที่บ้านมาด้วย
“เราควรจะฆ่า ทำไมเราถึงทำธุรกิจ” จ้านหลิงอวิ๋นถือดาบยาวพลางถามอย่างไร้อารมณ์
“นั่นคือผู้ฝึกยุทธ์สามคนในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ ถึงแม้ว่าเราจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้ แต่ผมเกรงว่าพื้นที่นี้ภายในระยะหลายกิโลเมตรจะกลายเป็นซากปรักหักพัง และจะส่งผลกระทบต่อผู้คนนับไม่ถ้วน เมื่อถึงเวลานั้น จะมีศพอยู่ทุกที่ และเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดนับไม่ถ้วน” โจวอี้กล่าว
“แล้ว?”
“บางครั้งก็มีวิธีที่ดีกว่าในการฆ่า” โจวอี้ยิ้ม
“ยังไง?”
“ทำไมไม่รอดูล่ะครับ”
“ฮ่า ๆๆ”
พระจันทร์สว่างลอยเด่นบนฟ้าไร้เมฆ
หลังจากที่โจวอี้และคนอื่น ๆ เพลิดเพลินกับอาหารอร่อย ๆ ที่มีทั้งสี กลิ่น และรสชาติที่สมบูรณ์แบบแล้ว พวกเขาก็หาข้ออ้างที่จะออกจากห้องส่วนตัว อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะกลับไป เขาชำเลืองมองจินตูที่ดูตื่นเต้น
จากนั้นเขาก็ไปที่ห้องส่วนตัวข้าง ๆ ก่อนจะจุดบุหรี่สูบไปสองสามมวน และเห็นจินตูตามเขาเข้ามาแล้วปิดประตูตามหลั
