บทที่ 781 อยากสู้
หมิ่นเป่ย มณฑลฝูเจี้ยน
ลึกเข้าไปในถ้ำใต้หน้าผา แม่เฒ่าเสวียนหยินใช้เข็มถักไหมพรมอย่างอารมณ์ดี
ชาร้อนส่งกลิ่นหอมวางอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ
ฟิ้ว!
ลิงขาวราวหิมะปรากฏตัวขึ้นอีกด้าน มันยื่นผลไม้สีแดงเลือดในมือให้แม่เฒ่าเสวียนหยิน
“รากบัวที่ตามหายังไม่เจออีกเหรอ?” เธอวางไหมพรมก่อนจะรับผลไม้วิญญาณมาปลอกเปลือกด้วยความเร็วแสง เพียงไม่กี่วินาทีเปลือกทั้งหมดก็ร่อนออกจนเสร็จสรรพ
ลิงขาวยกมือเกาท้ายทอยก่อนจะพยักหน้าด้วยท่าทีน่าสงสาร
“ไม่ต้องมาทำตัวหงอยต่อหน้าข้า หาต่อไป เวลาของข้าใกล้จะหมดแล้ว ถ้ายังหารากบัวไม่เจอภายในสามเดือนและไม่สามารถสำเร็จยุทธ์ระดับเทพแปลงได้ จุดจบของข้าก็จะมาเยือน แกสองคนก็ต้องเอาตัวรอดกันเองแล้วล่ะ” แม่เฒ่าเสวียนหยินกล่าว
“ตามหา…” ลิงขาวอ้าปากพูด
หากเป็นคนธรรมดามาได้ยินคงอึ้งไปแล้ว!
จังหวะการพูดของเจ้าลิงขาวฟังดูสละสลวย ทันใดนั้นมันก็ตัวสั่นก่อนจะรีบวิ่งออกไป เพียงไม่กี่อึดใจก็กลับมาหาเธออีกครั้ง และครั้งนี้ในมือมันมีตัวนิ่มที่ยังคงดิ้นอยู่
มันทุบหัวตัวนิ่มด้วยกำปั้น ก่อนจะโยนขึ้นสูง ตัวนิ่มดีดดิ้นคล้ายพยายามหนี ลิงขาวกระโจนขึ้นเตะตัวนิ่มกระเด็นก่อนจะร่วงกระแทกพื้นห่างไปมากกว่าสิบเมตร
หลังจากคำนับให้แม่เฒ่าเสวียนหยิน ลิงขาวตัวนี้ก็รีบโผไปหาตัวนิ่มและคว้ามันหายลับไปตามเส้นทางถ้ำ
แม่เฒ่าเสวียนหยินกินผลไม้วิญญาณเงียบ ๆ ด้วยแววตาวูบไหว
กระทั่ง… ใครบางคนปรากฏตัวขึ้น
