บทที่ 776 เรือเงาล้ำค่า
แม่เฒ่าจวงฟื้นแล้ว!
เมื่อฟื้นขึ้นมา เธอก็นึกเศร้าเสียใจ
สามีที่ครองรักกันมานานตายไปต่อหน้าเธอ มันทำให้เธอทุกข์ทรมานใจอย่างแสนสาหัส
“โชคดีที่มีแม่เฒ่าเทียนจี้อยู่เป็นเพื่อนนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันล่ะกลัวว่าเธอจะฆ่าตัวตายจัง” ซีชิงอิ่งเดินตามโจวอี้เข้ามาและกระซิบบอก
“โชคชะตาช่างเล่นตลกกับมนุษย์!” โจวอี้ถอนหายใจ
“โจวอี้ คุณจะกลับเมื่อไหร่คะ?” เธอโพล่งถาม
“น่าจะอีกพักหนึ่งเลย ยังไงเหมียวเหมี่ยวก็เพิ่งมาถึงที่นี่ ก็เลยอยากให้อยู่กับเสี่ยวรุ่ยอีกนานหน่อย”
“ถ้าจะกลับเมื่อไหร่แล้วพาฉันไปด้วยนะคะ”
“ทำไมล่ะ ปรับตัวกับที่นี่ไม่ได้เหรอ?” โจวอี้ถาม
“ฉันประเมินตัวเองสูงไปค่ะ”
“หมายความว่ายังไง?”
“ค่ายลับมีไว้เพื่อฝึกมือสังหาร แต่ฉันรู้ว่าตัวเองฆ่าใครไม่ได้ ถ้าอยู่ที่นี่ต่อไปก็คงฝึกไม่ได้อยู่ดีค่ะ” เธอบอกพลางยิ้มลำบากใจ
โจวอี้เงียบไปชั่วขณะก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
เขารู้นิสัยของเธอดี เธอไม่สนใจชื่อเสียงเงินทอง ไม่คิดข้องเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวาย ขนาดไก่ยังไม่กล้าฆ่า แล้วจะกล้าฆ่าคนได้อย่างไร สภาพแวดล้อมที่นี่ไม่เหมาะกับเธอจริง ๆ
“โจวอี้ ถ้าฉันถอดใจ คุณจะว่าฉันไหม?” เธอถามเสียงแผ่ว
“ไม่หรอก ผมมีแต่จะชื่นชมคุณ”
“ว่าไงนะคะ?”
“คุณรู้ตัวเองดี รู้ว่าทำบางอย่างไม่ได้แล้วก็ไม่คิดดันทุรัง นี่แหละซีชิงอิ่งที่ผมรู้จัก” เขายิ้ม
“ฮ่า ๆ คุณนี่ก็สรรหาวิธีพูดปลอบคนที่ยังต้องพัฒนาตัวเองดีนะคะ” เธอหัว