วียจวิ้นมิได้ท ำให้เขำผิดหวัง
ยำมนี้ ชิวซื่อผิงไม่สนใจแล้วว่ำเจียงผิงอันจะตำยหรือไม่ ขอเพียงเซวียจวิ้นชนะได้ก็พอ
หำกเซวียจวิ้นพ่ำย เขำก็ต้องเสียศำสตรำเซียนชิ้นหนึ่งให้เหมียวเสีย เท่ำกับหั่นเนื้อตัวเองแท้ ๆ
เหมียวเสียจิบสุรำพลำงเอ่ยเนิบ ๆ “ผู้อำวุโสชิว อย่ำเพิ่งด่วนสบำยใจ จุดน่ำสะพรึงกลัวอย่ำงแท้จริงของเจียงผิงอันยังมิได้แผลงออกมำจริงจังเลย”
มีเพียงผู้ที่สู้กับเจียงผิงอันมำแล้วจริง ๆ เท่ำนั้นที่รู้ว่ำเจียงผิงอันร้ำยกำจเพียงไร
“จุดน่ำสะพรึงกลัวอย่ำงแท้จริงของเจียงผิงอัน?”
สีหน้ำสงสัยปรำกฏบนใบหน้ำชิวซื่อผิงและเหล่ำผู้อำวุโส
หรือเจียงผิงอันจะยังมีไพ่ตำยใดอยู่?
คนทั้งหลำยเริ่มสังเกตเห็นกำรต่อสู้ของเจียงผิงอันกันมำกขึ้นเรื่อย ๆ
“เจ้ำนี่แข็งแกร่งนัก! มิคำดเลยว่ำทั้ง ๆ ที่ไม่มีเขตแดน เขำจะรับกำรโจมตีของผู้ฝึกตนจำกเผ่ำร่ำงทองลิขิตเทวะได้!”
“คนผู้นี้มีร่ำงศึก ร่ำงเทวะแบบเดียวกับศิษย์พี่หญิงใหญ่!”
“เจียงผิงอันแข็งแกร่งมำกจริง ๆ แต่เขำเสียเปรียบจะพ่ำยรอมร่อแล้ว”
คนมำกมำยตกตะลึงกับพลังต่อสู้ของเจียงผิงอัน แต่ก็ประจักษ์เช่นกันว่ำเจียงผิงอันก ำลังเสียเปรียบ เจียนปรำชัยได้ทุกเมื่อ
ทว่ำ ครึ่งวันผ่ำนไป เจียงผิงอันก็ยังรับมือไหว จนหนึ่งวันสิ้นพ้นเขำก็ยังสู้ต่อ
แม้ร่ำงของเขำจะโชกเลือด ลำยพร้อยไปด้วยบำดแผล เจียงผิงอันก็ยังต่อสู้ ทุกครั้งที่เขำเผชิญสถำนกำรณ์เข้ำตำจน เขำก็พลิกสถำนกำรณ์พ้นหำยนะ เหวี่ยงหมั
