วสดใสขึ้น เธอเอ่ยต่อขณะเชิดใบหน้าเล็กขึ้น “พรข้อที่สามคือ ขอให้หนูแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จะได้ปกป้องพ่อแม่กับพี่เสี่ยวรุ่ยได้ แล้วก็จะตามพ่อไปสู้กับพวกสัตว์ประหลาด”
“พรืด…”
“ฮ่า ๆ…”
เสียงหัวเราะร่าดังลั่นไปทั่วสนามหญ้า
งานเลี้ยงวันเกิดดำเนินต่อไปจนกระทั่งตกดึก แขกเหรื่อแยกย้ายกันกลับไปทีละคน เฉิงฮ่าวและเหมิงเทียนอ้าวช่วยกันเก็บกวาดก่อนจะกลับไป
สนามหญ้าบ้านตระกูลโจวเงียบลงอีกครั้ง ถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ยหลับไปท่ามกลางเสียงร้องเพลงกล่อมของโจวอี้
ณ ห้องนอนใหญ่ชั้นสอง
โจวอี้กอดถังหว่านไว้อย่างอ่อนโยนและเพลิดเพลินกับการจู๋จี๋กัน
“เสี่ยวหว่าน ผมอยู่ที่เมืองจินหลิงได้แค่อีกสามสี่วัน เดี๋ยวก็ต้องไปอีกสักพักใหญ่เลย” โจวอี้เอ่ยเสียงค่อย
“คราวนี้คุณจะไปไหนอีกคะ?” ถังหว่านถาม
“ไปช่วยคนที่ต่างประเทศน่ะ”
“คนไข้ต่างชาติเหรอคะ?” เธอถามด้วยความตกใจ
“ประมาณนั้น!”
โจวอี้ไม่ได้บอกว่าเขาจะไปทำลายค่ายลับของนิกายอสูรดำในต่างประเทศ และล้างบางผู้ฝึกยุทธ์ของนิกายอสูรดำบนเกาะให้สิ้นซาก
“ระวังตัวด้วยนะคะ ลูกกับฉันจะรอคุณอยู่ที่บ้าน” เธอบอกพลางลูบหน้าท้องของเธอเบา ๆ
“ครับผม”
ณ เซียงจางวิลล่า
บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอนชั้นสอง หนานกงเหยาที่บาดเจ็บหนักพลันลืมตาฟื้นขึ้นมา แววอาฆาตพวยพุ่งจากตัวเธอ
ร่างอรชรลุกพรวดพราดขึ้นมาทันที
“ดาบอยู่ไหน?”
“ที่นี่ที่ไหนกัน?”
“พวกอเวจีโลหิตตายไปหมดแล้วหรือยัง?”
เธอมองห้องนอน
