บทที่ 729 เรามีศัตรูร่วมกัน
ณ โรงน้ำชาจินเหมิน
หม่าเทียนฝูตามเผิงรุ่ยมาที่นี่มาหนึ่งชั่วโมงแล้ว ยามนี้ไม่เพียงแต่เขาจะไม่เห็นลูกค้าสักคนในโรงน้ำชาเท่านั้น ทว่าแม้แต่ชายร่างกำยำทั้งหกที่อยู่กับเผิงรุ่ยก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน
ตอนนี้เขายิ่งสงสัยในตัวตนของผู้ซื้อลึกลับมากขึ้น
“เจ้าเชี่ยวชาญศิลปะการชงชาใช่ไหม?” หม่าเทียนฝูถามอย่างใจเย็น เฝ้าดูเผิงรุ่ยชงชาอีกหม้อ
“เจ้านายของผมชอบดื่มชา พวกเราทุกคนรอบ ๆ ตัวเธอจึงรู้เรื่องศิลปะการชงชามาบ้าง เพื่อที่จะให้บริการเธอได้ดีขึ้น” เผิงรุ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม
“ดูเหมือนว่าเจ้านายของเจ้าจะเป็นคนมีรสนิยม” หม่าเทียนฝูตั้งข้อสังเกต
“คุณคิดผิดแล้ว เจ้านายของผมมักบอกว่าเธอเป็นคนธรรมดา ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน กินและดื่มตามใจตัวเอง และมีความสุขกับชีวิตเมื่อถึงเวลาที่ต้องทำเช่นนั้น” เผิงรุ่ยหัวเราะ
“เจ้านายของเจ้าเป็นผู้หญิงเหรอ?” หม่าเทียนฝูถาม
“ถูกต้อง!”
“แล้วคนที่ซื้อข้าออกไปคือเจ้านายของเจ้างั้นเหรอ?” หม่าเทียนฝูเลิกคิ้ว
“เจ้านายของผมไม่สนใจคุณ คนที่ซื้อคุณออกไปคือคนอื่น คุณไม่ต้องถามหรอก คุณจะได้พบเขาในไม่ช้า” เผิงรุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อืม!”
หลังจากนั้น ขณะที่พวกเขากำลังจะดื่มชาหม้อใหม่ ร่างสองร่างก็เดินเข้าไปในโรงน้ำชาจินเหมิน
ประตูห้องชงชาอันกว้างขวางถูกผลักเปิดออก โจวอี้และเซี่ยหลู่เดินเข้ามา
เมื่อเห็นพวกเขา ท่าทีของหม่าเทียนฝูก็ดูเปลี่ยนไป
เขาจำ
