บทที่ 706 ฆ่า!
“ที่รัก เห็นอะไรเหรอ?” หญิงสาวในชุดบิกินี่ถามด้วยความสงสัย
“เธอคิดว่าจะมีใครในโลกนี้บินได้ไหม?”
เฉินเฉินถามขณะลดมือที่ถือกล้องส่องทางไกลเอาไว้ ระหว่างนั้นก็ใช้มืออีกข้างขยี้ตา
“ถ้าคนบินได้ หมูก็ปีนต้นไม้ได้แล้ว”
“คนจะบินได้ยังไง! ไม่มีปีกซะหน่อย แล้วก็ไม่ใช่ซูเปอร์แมนด้วย”
หญิงสาวอีกสองคนส่ายหัวขณะกล่าว
เฉินเฉินยกกล้องส่องทางไกลเล็งไปทางเรือยอร์ชลำหรูอีกครั้ง มองสองร่างที่ถือดาบเหาะไปมา
“ที่รัก มานี่สิ” เฉินเฉินจูงหญิงสาวข้างกายมาก่อนหยิกต้นขาเธอ
“โอ๊ย เจ็บ…” เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ
“เจ็บเหรอ ถ้าเจ็บก็แปลว่าไม่ใช่ฝันน่ะสิ ร้ายกาจจริง ๆ ในโลกนี้จะมีคนบินได้ยังไง หรือว่าพวกเขาจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์กลางทะเลกันนะ” เฉินเฉินพึมพำ
กลางท้องทะเล
ถังหลินเฟิงกับฉู่มู่เฟิงเลือดขึ้นหน้า แสงส่องจากดาบใช้ที่ฟาดฟันกันไม่หยุดหย่อน เบื้องล่างคือผืนน้ำที่ระเบิดไปทั่ว ปลาทะเลที่โชคร้ายหลายตัวตายจากพลังที่แผ่มาจากแสงของดาบ
“ตัดแสงเหนือ…”
ร่างของฉู่มู่เฟิงเหาะลอยกลางอากาศสูงขึ้นเป็นเป็นสิบเมตรก่อนหยุดลง ทว่าทันใดนั้นปราณที่โหมกระหน่ำราวกับพายุก็ซัดใส่ถังหลินเฟิงอย่างต่อเนื่อง
“ทักษะการโจมตีของสำนักเต๋าตงจีเหรอ นายนามสกุลฉู่จริงหรือเปล่าเนี่ย?”
“ก็ได้ ในเมื่อนายไม่ยอม งั้นก็อย่ามาโทษว่าฉันโหดร้ายแล้วกัน”
“ดาบชางหง ออกไปจัดการซะ…”
ถังหลินเฟิงปล่อยดาบออกไปด้วยแววอาฆาต ดาบก่อตัวคล้ายสายรุ้งยาวกลา
