าก็พอแล้วล่ะ” เฝิงอาเหม่ยโบกมือแล้วถอนหายใจ “เวลาผ่านไปเร็วมาก! เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ตอนที่ฉันเห็นนายที่ภูเขาชางหลาง นายยังแก้ผ้าอวดก้นวิ่งโทง ๆ อยู่เลย ตอนนี้โตขึ้นแล้ว แถมยังมีลูกตั้งสองคน”
“ป้าเฝิง ป้าเคยไปภูเขาชางหลางมาก่อนงั้นเหรอ?” โจวอี้ถามด้วยความประหลาดใจ
“แน่นอน อาจารย์ของเธอรู้วิธีเคารพผู้อาวุโสและรักผู้เยาว์ แล้วมีปัญหาอะไรกับการไปที่ภูเขาชางหลางเพื่อเยี่ยมสมาชิกอาวุโสของนิกายล่ะ” เฝิงอาเหม่ยหัวเราะ
“งั้นก็ไม่มีปัญหาครับ”
โจวอี้ยิ้มและหันไปหาถังหว่าน ก่อนจะถามว่า “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ผมคิดว่าผมเคยบอกคุณแค่ครั้งเดียวนะว่าผู้อาวุโสของเราอยู่ที่ปักกิ่ง แต่ผมไม่เคยบอกคุณว่าคลินิกการแพทย์นี้เป็นของเธอ! ผมเองยังไม่รู้ที่อยู่ของเธอเลยด้วยซ้ำ”
“บังเอิญน่ะ!” ถังหว่านพูดพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย
“โชคดีที่มันเป็นเรื่องบังเอิญ” เฝิงอาเหม่ยพูดขึ้น “เสี่ยวอี้ นายเป็นแพทย์แผนจีน ทำไมนายถึงประมาทเลินเล่อขนาดนี้ เสี่ยวหว่านตั้งท้องได้สองเดือนแล้ว นายไม่สังเกตมาก่อนเลยเหรอ?”
ตั้งครรภ์? สองเดือน?
ถังหว่านเนี่ยนะ?
โจวอี้ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงถามอย่างตื่นเต้นว่า “ป้าเฝิง เสี่ยวหว่านท้องจริง ๆ เหรอ?”
ขณะที่เขาพูด เขาก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือของถังหว่าน ก่อนจะกดนิ้วลงบนชีพจรของเธอ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง รอยยิ้มของเขาก็ดูสดใสเป็นพิเศษ
ใช่แล้ว!
ถัง
