บทที่ 687 คำขอร้องจากหนานกงเหยา
เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยค่อนข้างสับสน
ฝึกเด็กพวกนั้นเป็นการส่วนตัว? ไม่ส่งไปที่สำนักโอสถ?
แล้วศิษย์ที่ได้รับการฝึกฝนด้วยวิธีนี้จะยังถือว่าเป็นศิษย์ของสำนักโอสถหรือไม่?
“โจวอี้ เจ้า…” เหลียงเหล่ยลังเลที่จะพูดต่อ
“อาวุโสเหลียง ก่อนที่อาจารย์จะเข้ารับตำแหน่งเจ้าสำนักโอสถ เธอได้เลี้ยงคนสนิทไว้อย่างลับ ๆ ไหมครับ?” โจวอี้ถาม
“แน่นอน”
“ในเมื่ออาจารย์ทำได้ ทำไมผมถึงทำไม่ได้ล่ะ นอกจากนี้ ไม่ว่าผมจะฝึกฝนผู้ฝึกยุทธ์ไปมากมายแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วศิษย์เหล่านั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของสำนักโอสถของเราไม่ใช่เหรอ?” โจวอี้ถาม
“ใช่!”
เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยจึงเข้าใจความคิดของโจวอี้ พวกเขาสบตากันและส่ายหัวใส่กันแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก พวกเขาหวังเพียงว่าโจวอี้จะไม่ทำให้เด็ก ๆ เหล่านั้นเสียอนาคต เพราะพวกเขาล้วนเป็นนักสู้ที่มีพรสวรรค์
โจวอี้หยิบบุหรี่ออกมาส่งให้ผู้อาวุโสทั้งสอง จากนั้นเขาก็ถามด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้อาวุโส ถ้าในอนาคตผมทำผลงานให้มากขึ้น ตำแหน่งเจ้าสำนักโอสถก็ต้องเป็นของผม ถูกไหม?”
“แน่นอน” ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกัน
โจวอี้ยิ้มและไม่พูดอะไรอีก
เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยเข้าใจความหมายของชายหนุ่มทันที
ว่าที่เจ้าสำนักโอสถสามารถเลี้ยงคนสนิทไว้ได้
ดี!
ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา โจวอี้ได้มีส่วนร่วมมากมายในสำนักโอสถ ดังนั้นหากเขาพบเด็กเหล่านั้นและต้องการฝึกฝนให้เป็นการส่วนตัวก็ปล
