ำจางหม่านเยว่ได้ ใบหน้าของเขาพลันซีดลง
“เหลียงชิงไห่ หยุดพูดเรื่องไร้สาระ มอบวิชา ‘ดาราสถิต’ มาซะ และเราจะไว้ชีวิตคนทั้งห้านี้ มิฉะนั้นจงดูพวกเราฆ่าพวกเขาด้วยตาของคุณเอง เราจะฆ่าหนึ่งคนทุก ๆ สิบนาที!” ตู้หยิงหัวเราะเยาะ
“เคล็ดวิชาการฝึกนั้นจะต้องไม่ตกไปอยู่ในมือของอเวจีโลหิต ต่อให้ทุกคนต้องตาย แกก็อย่าหวัง!” เหลียงชิงไห่ตะโกนด้วยความโกรธ
“ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มกันเลย! จากวันนี้ไปนิกายอเวจีโลหิตของเราจะยังคงโจมตีสมาชิกของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงในเมืองต่าง ๆ วันนี้เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อย” ตู้หยิงโบกมือ และสมาชิกของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงคนหนึ่งก็ถูกสังหาร
เหลียงชิงไห่เงียบลง
เขารู้สึกทั้งโกรธแค้นและปวดใจ
แต่เคล็ดวิชาการฝึก ‘ดาราสถิต’ นั้นพิเศษเกินไป และเขาจะไม่มีวันมอบมันให้กับนิกายอเวจีโลหิต
“ประธานเหลียง อีกสิบนาทีเราจะฆ่าคนต่อไป ขอให้สนุกกับการแสดง” ตู้หยิงเหน็บแนม
“แก…”
ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร
บนดาดฟ้าของอาคารสูง สีหน้าของโจวอี้เปลี่ยนไปเมื่อเขาเห็นคนของอเวจีโลหิตเริ่มสังหาร
เขาไม่ต้องการรออีกต่อไป เพราะเขาไม่สามารถเฝ้าดูคนของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงถูกศัตรูสังหารได้
“อย่ากังวลเลย” เหลียงเหล่ยจับแขนของโจวอี้พลางมองไปทางซ้ายด้านหน้าและพูดต่อ “เจ้าเดาถูก คนจากนิกายเร้นลับมาถึงแล้ว และมีชายที่แข็งแกร่งสองคนในระดับผสานเต๋ากำลังดำเนินการ ผีแก่ถังเหอสู้พวกเขาไม่ได้”
“ถังเหอ?” โจ
