ะกาศกี่ร้อยแผ่นถึงจะได้ผล?
“ว่าไง? เจ้าคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้?”
หลี่โหย่วจื้อหันมองหลิวซุนเฉียงพลางเอ่ยถามด้วยสายตาคาดคั้น
“ไม่ ไม่มีอะไรครับ ก็แค่…”
“ก็แค่อะไร? พูดมาตามตรง” หลี่โหย่วจื้อกล่าวด้วยความไม่พอใจ
“วิธีการติดประกาศตามหาคนหายไม่เป็นที่นิยมอีกต่อไปแล้วครับ วิธีนี้แย่ยิ่งกว่าการไปยังสำนักงานรักษาความปลอดภัยสาธารณะแล้วขอให้พวกเขาช่วยตามหาคนแซ่โจวซะอีก” หลิวซุนเฉียงกล่าวด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว
“…”
ฮั่นจิ่วหยางและหลี่โหย่วจื้อมองหน้ากัน
จริงด้วย!
นี่ก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน!
หากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงไม่เต็มใจช่วย ก็ยังมีสำนักงานรักษาความปลอดภัยสาธารณะอื่นในโลกผู้ฝึกยุทธ์ พวกเขาน่าจะช่วยตามหาได้ใช่ไหม?”
“ข้าตัดสินใจแล้ว…”
กริ๊ง…
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของหลิวซุนเฉียงดังขึ้นขัดจังหวะคำพูดของฮั่นจิ่วหยาง
เขาเฉียงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูหมายเลขที่ปรากฏบนหน้าจอ จากนั้นจึงมองไปยังผู้อาวุโสทั้งสองแล้วกล่าวว่า “สายจากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงครับ”
“รับสิ!”
“ครับ!”
หลิวซุนเฉียงรับสายแล้วคุยกับอีกฝ่ายสองสามคำพลางแสดงสีหน้าแปลกประหลาด เมื่อวางสายและเก็บโทรศัพท์ลงแล้ว เขาก็จ้องมองไปยังผู้อาวุโสทั้งสองแล้วจึงกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสครับ ท่านทั้งสองไม่จำเป็นต้องติดประกาศตามหาคนหายแล้ว และไม่จำเป็นต้องไปยังสำนักงานรักษาความปลอดภัยสาธารณะด้วยครับ จางหมานเยว่ รองผู้ตรวจการมณฑลเจียงซูของคณะ
