บทที่ 637 เพชฌฆาต
เซียวเต้าจื่อไม่สงสัยในคำพูดของโจวหงเย่เพราะไม่มีความจำเป็นที่โจวหงเย่จะต้องโกหกเขา
แต่…
อาจารย์เสียชีวิตแล้วจริงเหรอ หรือเพราะว่า…
เซียวเต้าจื่อหันไปทางทิศของดินแดนประเทศจีน คุกเข่าลงอย่างเชื่องช้า
เขาโค้งคำนับอย่างเงียบงันสามครั้ง น้ำตานองหน้าอาบสองแก้ม
ในฐานะบุคคลผู้มีชีวิตอยู่มาหนึ่งร้อยปี เขาคุ้นเคยกับการเห็นชีวิตและความตาย แม้ในใจของเขาจะเต็มไปด้วยความเศร้าโศก แต่ก็สามารถควบคุมอารมณ์ที่แสดงออกมาได้
เซียวเต้าจื่อสงบลง เขายืนขึ้นอีกครั้ง และสายตาจับจ้องไปยังโจวอี้
กระดองเต่าปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ เขากัดปลายนิ้วของตนจนเลือดไหลและใช้เลือดนั้นทาบนผิวของกระดองเต่า
“พยากรณ์เหรอ?” เมื่อเห็นการกระทำของเซียวเต้าจื่อ โจวอี้ก็เอนกายเข้าใกล้พลางเอ่ยถาม
เซียวเต้าจื่อไม่ตอบ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังกระดองเต่า
ร่องรอยของปราณแก่นแท้ผสมผสานอยู่ในนั้น ตรงกลางของกระดองเต่ามีตารางสามช่อง แสดงถึงฟ้า ดิน และมนุษย์ ถัดจากนั้นมีตารางจำนวนยี่สิบสี่ตาราง ซึ่งเป็นตัวแทนของภูเขาทั้งยี่สิบสี่ลูก ยันต์ห้าธาตุแปดทิศ แผนภูมิสวรรค์… ความลึกลับไม่รู้จบปรากฏบนกระดองเต่าผ่านการใช้ศาสตร์พยากรณ์ ทำให้เข้าใจหลายเรื่องราวผ่านกระดองเต่าและสามารถไขปริศนาแห่งฟ้าดินได้
เซียวเต้าจื่อคือนักพยากรณ์ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยหยั่งรู้ชะตากรรมของไทแรนโนซอรัส และสิ่งที่เขาทำนายก็กลายเป็นจริง
ตอนนี้เขาต้องการทราบว่าชะตาของ