บทที่ 626 อาตาฟู
หมีขั้วโลกสีขาวราวหิมะหยุดลงเบื้องหน้าโจวอี้และคนอื่น ๆ ราวยี่สิบเมตร จากนั้นมันจึงนั่งลงบนหิมะและหลับตาลงอย่างเชื่องช้า
อะไรเนี่ย?
โจวอี้เต็มไปด้วยความสงสัย ขณะที่เฉินซานและเหมิงเทียนอ้าวเต็มไปด้วยความสับสน
พวกเขารู้สึกได้ว่าพฤติกรรมของหมีขั้วโลกนี้ค่อนข้าง… หยิ่งยโส
ใช่แล้ว!
หมีขั้วโลกตัวนี้กำลังดูถูกพวกเขามาก
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มันได้เห็นมนุษย์จำนวนมากเดินทางมาเยือนที่นี
ทว่าคนส่วนใหญ่ที่เดินทางมาต่างถูกมันขับไล่ หรือไม่ก็กลายเป็นอาหารอันโอชะในท้องของมัน
เช่นเดียวกับตอนนี้ที่มันได้พบกับคนอีกกลุ่มหนึ่ง
โดยปกติแล้วมนุษย์ที่มันเคยเจอพวกคนสูงอายุมักจะแข็งแกร่ง ในขณะที่คนหนุ่มสาวล้วนอ่อนแอ
หลังจากได้เจอมนุษย์รูปแบบนี้ซ้ำ ๆ มันก็ได้เรียนรู้ที่จะตัดสินความแข็งแกร่งของบุคคลจากรูปร่างหน้าตา
โจวอี้เดินเข้าไปหาหมีขั้วโลกด้วยความสงสัย หลังเดินเข้าไปเพียงไม่กี่เมตร เขาพบว่าหมีขั้วโลกลืมตาขึ้นอีกครั้ง ส่งเสียงคำรามลั่นใส่เขาในทันที
“แกคิดจะหยุดพวกเราอย่างงั้นเหรอ?” โจวอี้เอ่ยถาม
หลังกล่าวจบ เขามองเห็นหมีขั้วโลกพยักหน้าเพื่อตอบกลับ
ฟังรู้เรื่องด้วยเหรอ?
โจวอี้ขมวดคิ้วพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เฉินซาน ไปถลกหนังมันออก นำอุ้งเท้าหมีมาให้ฉัน ฉันจะนำกลับไปทำอุ้งเท้าหมีตุ๋นน้ำซอสให้เหมียวเหมี่ยวและเสี่ยวรุ่ย
“โฮก…”
หมีขั้วโลกเข้าใจในคำพูดของโจวอี้และคำรามลั่น จากนั้นมันพุ่งเข้าหาโจวอ