กฝ่ายจับกระโดดลงมา แต่กลับยังปลอดภัยดี และสองคนด้านบน… พวกเขากระโดดลงมาด้วย…
“พระเจ้า…”
“พวกเขา… พวกเขายังเป็นมนุษย์อยู่รึเปล่า?”
“ความสูงมากกว่ายี่สิบเมตร พวกเขาไม่ใช้เชือกหรืออุปกรณ์ชะลอความเร็วเลยสักนิด แต่กระโดดลงมาตัวเปล่า ทำแบบนี้ได้ยังไง?”
อันโดเรนจ้องมองโจวอี้และเหมิงเทียนอ้าวที่ซึ่งอยู่ต่อหน้าเขา ไม่สามารถอธิบายความตื่นตระหนกที่บังเกิดในใจได้
โจวอี้เพียงจ้องมองอันโดเรนชั่วครู่ก่อนจะหันมองโดยรอบ
ตามข้อมูลที่เขาได้รับ พิกัดของที่นี่อยู่ห่างจากแดนชำระเขตขั้วโลกราวหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตร แต่หากเดินทางต่อไปในทิศเหนืออีกเจ็ดสิบกิโลเมตรจะได้พบกับผู้คุมนอกเรือนจำของแดนชำระเขตขั้วโลก
โจวอี้ดูเวลาในนาฬิกาข้อมือ
“เราไปพักกันก่อนเถอะ” โจวอี้กล่าว
เฉินซานและเหมิงเทียนอ้าวเข้าใจดีถึงการที่โจวอี้ต้องการพักผ่อน แต่อันโดเรนไม่ทราบถึงเหตุผลในเรื่องนี้
อันโดเรนมองไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่บินหายไปกลางอากาศ คว้าเป้ทหารของตนอย่างรุนแรงแล้วจึงเอ่ยถาม “คุณโจว! ถึงแม้พวกคุณจะเป็นนายจ้างของผม แต่ผมก็คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่มากกว่า ผมคิดว่าที่นี่ไม่เหมาะสำหรับการหยุดพัก หากพวกคุณต้องการจะพัก เราควรไปที่เซฟเฮาส์ของผมที่อยู่แถวนี้”
“เซฟเฮ้าส์? ไกลจากที่นี่แค่ไหน?” โจวอี้เอ่ยถาม
“ประมาณเจ็ดถึงแปดกิโลเมตร” อันโดเรนกล่าว
“ไกลเกินไป เราพักกันที่นี่ก่อน! หากคาดเดาไม่ผิด เพื่อนของฉันน่าจะมาถึงในอีกไม่นาน” โจว
