บทที่ 613 ไม่ได้เตรียมตัว
ตอนดึก ในคฤหาสน์ที่มืดเล็กน้อยเหลือเพียงโจวหงเย่และโจวอี้
เดิมทีเซี่ยหลู่ต้องการพักค้างคืน แต่ถูกโจวอี้ไล่กลับไป ในขณะที่หวังจ้านฉีรู้ตัวเองดี เขาไปที่พักของเขาบนชั้นถัดไป
ในห้องอาหาร โจวอี้ถือชามบะหมี่ไข่และกินมันลงไป
โจวหงเย่นั่งตรงข้ามอย่างเงียบ ๆ และมองโจวอี้กิน แววตาของเธอเปลี่ยนไปครู่หนึ่ง
ฉากนี้ดูเหมือนคุ้นเคย
ตอนพี่ชายใหญ่ของเธอกลับมาจากงานยุ่ง ๆ ข้างนอก เขาจะนั่งตรงข้ามเธอและสวาปามบะหมี่ไข่ที่เธอทำให้แบบนี้เหมือนกัน
โจวอี้รู้สึกขนลุกในขณะที่กิน
เขาเงยหน้าขึ้นมองโจวหงเย่ที่อยู่ตรงข้าม และลมหายใจเย็นจาง ๆ ก็มาจากเธอ
“ป้าใหญ่…” โจวอี้เรียก
“อ๊ะ? โอ้ กินเร็วเข้าสิ!” จิตสังหารอันเยือกเย็นที่โจวหงเย่ปล่อยออกมานั้นสลายไปในทันที
“คุณอยากจะฆ่าใครสักคนหรือเปล่า?” โจวอี้วางตะเกียบลงและถามด้วยความสงสัย
“ฉันคิดถึงพ่อของนาย ฉันเกลียดที่ไม่ได้เจอเขาอีกครั้งก่อนตาย” โจวหงเย่พูดอย่างขมขื่นว่า “ตอนที่ตระกูลถูกทำลาย เขาอายุเท่านาย”
โจวอี้เงียบไป
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็ไม่ได้มีรู้สึกต่อสิ่งที่เรียกว่าพ่อมากนัก
เขาไม่มีพ่อมาตั้งแต่จำความได้
“ลืมมันไปเถอะ ฉันจะไม่พูดถึงอดีต จู่ ๆ นายก็มาที่เซินเจิ้นและบอกเซี่ยหลู่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรา แถมยังไม่ได้ปิดบังหวังจ้านฉี เหตุผลคืออะไรกันแน่?” โจวหงเย่ถาม
“สถานการณ์โดยรวมในโลกกำลังจะเปลี่ยนไป และผมกลัวว่าในอีกไม่กี่ปีข
