านั้น เพียงแค่พวกเขาเหลือบมอง มันก็ทำให้เหมิงเทียนอ้าวรู้สึกขนลุกแล้ว!
“หัวหน้า ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?” เหมิงเทียนอ้าวถามอย่างลังเลในขณะที่เขาขับรถออกจากโรงงาน
“ถามได้ ว่ามาเลย” โจวอี้ยิ้ม
“ผู้อาวุโสสำนักโอสถสองคนนั้น พวกเขาแข็งแกร่งไหม?”
“พวกเขามีอายุมากกว่าร้อยปีและแข็งแกร่งมากทีเดียว ดูเหมือนว่าอีกเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวสู่ระดับผสานเต๋าแล้ว” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
“…”
เหมิงเทียนอ้าวไม่รู้จะพูดอะไรต่อ แต่เขาก็แอบตื่นเต้นเช่นกัน!
เพราะชายผู้แข็งแกร่งทั้งสองต่างก็มองไปที่โจวอี้ราวกับว่าพวกเขากำลังมองดูเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู ซึ่งนั่นหมายความว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับโจวอี้มาก ถึงขนาดที่ว่าบางทีโจวอี้อาจกลายเป็นเจ้าสำนักโอสถคนต่อไปก็เป็นได้! ….และด้วยเหตุนี้ก็สามารถยืนยันได้ว่าทางเลือกของเขานั้นถูกต้องแล้ว!
ในจินหลิงมีท่าเรืออยู่แห่งหนึ่ง ทว่ามันก็เป็นเพียงท่าเรือในประเทศเท่านั้น ดังนั้นโจวอี้จึงต้องไปเซี่ยงไฮ้แทน เพราะที่นั่นเป็นท่าเรือขนส่งระหว่างประเทศที่ใกล้ที่สุด!
ณ ท่าเรือเซี่ยงไฮ้
เรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่สองลำจอดอยู่ในท่าเรือราว ๆ ครึ่งชั่วโมงแล้ว
บนดาดฟ้าหัวเรือของเรือบรรทุกสินค้าลำหนึ่ง มีกลุ่มคนที่กำลังสูบบุหรี่กันในยามค่ำคืน และสายตาก็คอยสอดส่องฝูงชนที่อยู่บนฝั่งตลอดเวลา
ราว ๆ สิบวันที่แล้ว เขาได้รับโทรศัพท์จากโจวอี้
จากนั้น พวกเขาได้เดินทางไปยังหลายประเทศในแถบเอเชียตะวัน
