บทที่ 584 คลังสินค้า
“แม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็งในฤดูหนาว แต่ถ้าคุณอยากกินปลาตัวอ้วน ๆ ล่ะ? ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องทุบน้ำแข็งหนา ๆ พวกนั้นให้แตก…”
“วิธีการกินปลาทำได้หลายวิธี เช่น ตุ๋น ทอด ย่าง นึ่ง…”
“พ่อคะ หนูจับปลาเก่ง…”
“การตกปลาน่ะช้าเกินไป…”
ภายใต้โคมไฟสลัว ๆ บนหัวเตียง โจวอี้อุ้มลูกสาวทั้งสองไปทางซ้ายและขวา พลางเล่าเรื่องการจับปลาบนภูเขาชางหลางให้พวกเธอฟัง คำอธิบายที่ชัดเจนของเขาทำให้เด็กน้อยทั้งสองหลงใหล พวกเธออยากจะจับปลาในธารน้ำแข็งกับผู้เป็นพ่อ
เสียงกรนแผ่วเบาดังขึ้น
โจวอี้มองไปยังลูกสาวสองคนที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา ชายหนุ่มค่อย ๆ ดึงแขนของเขาออกมาอย่างพึงพอใจ แล้วจึงนำผ้าห่มคลุมให้พวกเธอ จากนั้นก็แอบออกจากไปห้อง
ภายในห้องนอนใหญ่
ถังหว่านฟังเพลงด้วยหูฟัง เมื่อเธอเห็นโจวอี้กลับมา เธอก็ยิ้มและถามว่า “คุณจะออกไปอีกไหม?”
“ผมจะออกไป ผมขอให้หวงไห่เทาช่วยผม” โจวอี้ยิ้ม
“ทำอะไร?”
“ผมจะซื้อวัตถุดิบยาจำนวนมากมาตุนไว้ ในอนาคตสำนักโอสถและตัวผมเองต้องใช้มัน บางทีอีกไม่นานอาจจะเกิดสถานการณ์ใหญ่ขึ้นในประเทศของเรา เมื่อถึงเวลานั้น ผู้คนมากมายในโลกผู้ฝึกยุทธ์จะต้องการวัตถุดิบยา และวัตถุดิบยาจะขายได้ในราคาที่สูงขึ้นมาก” โจวอี้กล่าว
“คุณต้องการเงินเหรอ?” ถังหว่านถาม
“ไม่ได้ทำเพื่อหาเงิน แต่เพื่อสำรองทรัพยากร” โจวอี้กล่าว
ทรัพยากร?
ถังหว่านได้เริ่มบ่มเพาะแล้ว แม้ว่าสัมผัสอ่อน ๆ ของปราณจะทำให้
