้แค้นเราได้แน่ ตามแผนของเรา ถ้าพรุ่งนี้เหวินเหวินและเสี่ยวเถาดีขึ้น เราจะออกจากที่นี่แล้วไปทางใต้”
“แต่เรามีค่าเดินทางไม่พอ!”
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็มีทางจนได้แหละ”
“…”
โจวอี้ฟังบทสนทนาเหล่านี้อย่างเงียบ ๆ อยู่ด้านนอก และในไม่ช้าก็พบสาเหตุของเรื่องจากบทสนทนาที่เด็ก ๆ หลายคนในกระท่อมพูดกัน
พวกเขาทั้งหมดเป็นเด็กเร่ร่อน นอกจากเด็กทั้งสามคนแล้ว ยังมีเด็กเร่ร่อนอีกสองคนอยู่ด้วย แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เมื่อเด็กเร่ร่อนสองคนนั้นออกไปด้านนอก พวกเขาได้ถูกชายอ้วนเจ้าของร้านซาลาเปาทุบตี แถมยังตีไม่เบาเลยสักนิด
ดังนั้นวันนี้เด็กสามคนจึงไปแก้แค้น
นอกจากนี้ จากการสนทนาของพวกเขา โจวอี้ยังพบว่าความคิดอ่านของพวกเขาดูเป็นผู้ใหญ่มาก เด็กพวกนี้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเด็กในวัยเดียวกันมาก
“อาจารย์ลุงน้อย…”
สีหน้าของอิงหงดูลังเลและเรียกอีกฝ่ายด้วยเสียงแผ่วเบา
เธอรู้ว่าโจวอี้ได้ซื้อที่ดินผืนหนึ่งและกำลังสร้างโรงเรียน เพราะในอนาคตเขากำลังเตรียมที่จะรับเลี้ยงเด็กเร่ร่อน
อาคารจินเสวียน
เกาจิ้งชางมีรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้า เขากำลังสนทนากับแขกคนสำคัญขณะรับประทานอาหารร่วมกัน
มีแขกราว ๆ สองร้อยถึงสามร้อยคนในห้องจัดเลี้ยง
ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูมีชีวิตชีวา แน่นอนว่าหัวข้อที่ถูกพูดถึงมากที่สุดคือการแต่งงานของนักร้องถังหว่าน
มีการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่างกันออกไป บางคนเยาะเย้ยถากถาง บางคนดูประหลาดใจ บางคนต้องการหาผลประโยชน์
