บทที่ 557 พวกตัวร้ายที่เหลืออยู่ในนิกายดอกบัวขาว
โจวอี้เคยเห็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่มามากมาย โดยเฉพาะคฤหาสน์หมายเลขหนึ่งบนยอดเขาในเซินเจิ้นซึ่งมีขนาดใหญ่มาก แต่เขาไม่เคยเห็นห้องชุดที่มีชั้นเดียวแล้วยังกว้างมากถึงสามพันหกร้อยตารางเมตรมาก่อน!
ใหญ่โคตร!
แค่ตระกูลเดียวกับพื้นที่มากขนาดนี้ มันใหญ่เกินพอดีไปหลายสิบเท่า!
ไม่แปลกใจเลยที่จวงจื้อเฉียงไม่เพียงส่งแม่บ้านมาเท่านั้น แต่ยังส่งพนักงานมาอีกหกคน
คนคนเดียวจะทำความสะอาดห้องชุดใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง?
“คนรวยนี่ฟุ่มเฟือยจริง ๆ” โจวอี้พึมพำกับตัวเอง
“พี่เขยพูดแบบนั้นกับตัวเองใช่ไหม?” ซุนเหมิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“แค่ก ๆๆ”
โจวอี้หัวเราะแห้ง ๆ
ใช่แล้ว ตอนนี้ห้องชุดนี้ดูเหมือนจะเป็นของเขาเอง
เบาฮิเนียวิลล่า เจิ้งโจว
ภายในวิลล่านี้มีคฤหาสน์เดี่ยวเพียงห้าหลัง ซึ่งครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 25 ไร่
รถเมอร์เซเดสเบนซ์ มายบัค ทั้งสองคันขับมาจอดสนิทที่ประตูคฤหาสน์อันแสนงดงามที่สุดทางตอนเหนือ และเวลานี้หญิงสาวสะสวยวัยกลางคนก็รีบวิ่งออกมาพร้อมกับหนุ่มน้อยอีกคน
“สามีคะ กลับมาแล้วเหรอ? ไปจินหลิงมาเป็นยังไงบ้าง? เจอหมอคนนั้นแล้วหรือยังคะ?” เหวินเยว่รีบวิ่งมาหาหูจินหรงที่เพิ่งลงจากรถ เธอคว้าแขนสามีของเธอไว้อย่างกระวนกระวาย
“ไม่ต้องห่วง ฉันเจอเขาแล้วล่ะ” หูจินหรงพยักหน้าเบา ๆ
“จริงเหรอ?”
“อีกฝ่ายดูค่อนข้างมั่นใจนะ แต่ฉันเองก็ยังไม่อาจรับประกันได้ 100%” หูจินหรงกล่าว
“พ่อครั
