บทที่ 527 เงื่อนไขชีวิต
แท้จริงแล้วดิอาโบลยังมีแรงที่จะสู้กลับ แต่เขาไม่ทำ
จากการสังเกต เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก แต่การที่อีกฝ่ายใช้ภาษาจีนเสมอระหว่างสื่อสารกับเขานั้นทำให้เขายังคงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย
“พ่อหนุ่ม! ฉันชื่อดิอาโบลจริง ๆ! ฉันมีลูกศิษย์หลายคน นายสามารถติดต่อลูกพี่ของนายได้เลย ฉันสามารถพิสูจน์ตัวตนของฉันได้ทันทีที่คุยกับเขา!”
“ไอ้แก่! ลูกพี่ของฉันตายแล้วเว้ย! แกจะให้เขารับสายในนรกรึไงวะ!” โจวอี้ตวาดกลับพลางง้างไม้เท้าหัวมังกรขึ้นมาอีกครั้ง
ตาย?
ลูกพี่ของไอ้หนุ่มนี่ตายแล้วเหรอ?
ดิอาโบลตะคอกกลับไปด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล “นอกจากเฮนรี่ดั๊กแล้วยังมีใครตายอีก?! ศิษย์คนอื่น ๆ ของฉันไม่ได้อยู่ในซิดนีย์สักหน่อย นายล้อเล่นหรือไง!”
“ไอ้แก่! แกเพิ่งพูดว่าแกเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังองค์กรซันการ์เดนของเราไม่ใช่เหรอวะ! ตอนนี้แกไม่รู้ได้ยังไงว่าสาขาในเมืองอื่น ๆ ขององค์กรเราถูกบุกถล่มเมื่อวานนี้! แต่ก็ได้ แกอยากรู้นักใช่ไหมว่าลูกพี่ของฉันคือใคร? เขาคือโอลิเวอร์! และฉันติดตามเขามากว่าสิบปีแล้ว เขาคือคนสนิทที่ผู้อยู่เบื้องหลังไว้ใจที่สุด!” โจวอี้ตะโกน
“โอลิเวอร์ตายแล้วเหรอ? เป็นไปไม่ได้…เขาน่าจะ… เดี๋ยวก่อนนะ นายบอกว่าโอลิเวอร์เป็นลูกพี่ของนาย? แล้วเมื่อวานนี้เขาตายที่ไหน?” ดิอาโบลถาม
“เมลเบิร์น! ฉันหนีมาจากเมลเบิร์น!” โจวอี้ตอบทันทีโดยจดจำข้อมูลที่เยี่ยป๋อซางรวบรวมมาให้
สีหน้าของดิอาโบลมื