สนใจชีวิตข้าด้วยซ ้า แต่มาพูดเหมือนสนใจว่าภายหน้าข้าจะได้เป็นยอดฝีมือหรือไม่ ทำเช่นนี้มิเสแสร้งไปหน่อยหรือ?”
แล้วเจียงผิงอันก็พูดต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้เฉิงเฉียงอ้าปาก
“ผู้ดูแลเฉิงก็ทราบว่าข้ามาจากภพล่าง ภพล่างหามีกฎเต๋าเซียนเช่นภพเซียนไม่ การเติบโตของข้าถูกจำกัด หากจะให้ข้าแผลงพรสวรรค์สามารถ อย่างน้อยที่สุดก็ขอให้ข้ารับการฝึกฝนเช่นศิษย์ผู้อื่นแทนที่จะปิดกั้นขวางทาง สกัดขัดขาข้าที่นี่เถิดนะ”
ปวงชนซึ่งมุงดูรอบ ๆ ตระหนักแล้วว่าบางสิ่งมิถูกต้อง ต่างฝ่ายหนีกระเจิงแตกวง ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไร
เด็กนี่กล้าดีจริง ๆ กล้าต่อปากต่อคำกับผู้ดูแลด้วย มันทำให้ผู้ดูแลขายหน้าแท้ ๆ!
สีหน้าของเฉิงเฉียงแปรเปลี่ยนไปมาหลายหน ใบหน้าของเขาคับแค้นจนแดงก ่า
ถูกศิษย์ในนามเทศนาเช่นนี้ น่าอายจริง ๆ
“เจ้าคิดว่าเจ้าเข้าภพเซียนไปจะได้เป็นศิษย์สำนักอย่างเป็นทางการ? ยังห่างไกลนัก วิธีจ่ายทรัพยากรช่วยเจ้าได้เพียงให้โอกาสเข้าภพเซียน หากเจ้าคิดเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ ความแข็งแกร่งของเจ้ายังห่างไกลเกินพอ!”
เฉิงเฉียงไม่อยากเสวนากับเจียงผิงอันอีก จึงสะบัดแขนเสื้อฮึดฮัดจากไป
หวังหยางถอนหายใจ กล่าวกับเจียงผิงอันว่า “ศิษย์น้องเจียงอย่าถือสาผู้ดูแลเฉิงเลยนะ เขาก็แค่อยากให้สำนักเป็นสถานที่ที่ดีเท่านั้น”
“ข้าเข้าใจ ลำบากศิษย์พี่หวังแล้ว”
เจียงผิงอันย่อมมิคิดติดใจกับอีกฝ่ายเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้อีกอย่าง การฝึกฝนของเขาต ่า ต
