ะมาหาคุณพรุ่งนี้หลังจากที่ผมทำงานเสร็จ”
“อื้ม” เฉินอันฉีพยักหน้าและถามทันทีว่า “กี่โมงล่ะ?”
“พรุ่งนี้ตอนบ่าย! ผมจะมารับคุณไปหาบ้านเช่า และเมื่อคุณได้บ้านแล้ว…” คำพูดของโจวอี้หยุดลงกลางคัน เพราะเขาเห็นหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินเข้ามา
เฉินอันฉีมองตามสายตาของโจวอี้ และเห็นเพื่อนร่วมชั้นอย่างจูจื่อหานและหูจิ่งหรง
เธอรู้ว่าทั้งสองเป็นแฟนกัน
“แองจี้ เธออยากย้ายออกเหรอ? เขาเป็นแฟนเธอเหรอ? เธอกับเขาจะไปอยู่ด้วยกันเหรอ?” จูจื่อหานถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
“ฉันจะย้ายออก ส่วนเขาเป็นเพื่อนฉันเอง” เฉินอันฉีมองไปที่โจวอี้
“เพื่อนของเธอรวยมากใช่ไหมล่ะ รถคันนี้เท่สุด ๆ ไปเลย!” จูจื่อหานไม่เชื่อคำพูดของเฉินอันฉีที่บอกว่าเป็นแค่ ‘เพื่อน’ กับโจวอี้ และเธอก็จงใจอุทานเรื่องรถ
“…”
เฉินอันฉีพูดไม่ออก
เธอไม่ชอบเพื่อนร่วมชั้นสองคนนี้ เพราะพวกเขามักจะชอบทำตัวหัวสูงและชอบนินทาลับหลังคนอื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งจูจื่อหาน ซึ่งนักศึกษาคนอื่นตั้งฉายาให้ว่า ‘ยัยปากแตร’
“เพื่อนร่วมชั้นของคุณเหรอ?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม
“อืม!” เฉินอันฉีพยักหน้า
“สวัสดี ผมชื่อโจวอี้ เป็นเพื่อนของอันฉี ส่วนผมจะมีเงินหรือไม่นั้น คำถามนี้ตอบยากมาก เอาเป็นว่ามีมากเกินพอแล้วกัน!” โจวอี้หัวเราะ
“ต้องรวยมากแน่ ๆ เพราะรถคุณแพงมาก ฉันได้ยินมาว่ามันราคายี่สิบล้านใช่ไหม?” จูจื่อหานยังคงถามต่อ
“ราคาของมันเท่าไหร่ผมไม่รู้ เพราะเพื่อนผมให้มา และรถคันนี้ส
