รทั้งสี่ชนิดนี้ไปเก็บในห้องหนังสือด้วย และนับจากนี้ก็เฝ้ามันไว้ให้ดี” โจวอี้ออกคำสั่ง
“เข้าใจแล้ว” อิงหงพยักหน้า
โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง
ด้านในสุดของแผนกผู้ป่วยนอก บริเวณทางเดินในขณะนี้มีคนต่อคิวยาวเหยียด เฉินอันฉีซึ่งสวมเสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดหนา สวมหมวกสีขาวและหน้ากากอนามัยกำลังรอคิวอยู่อย่างเงียบ ๆ
เธอถือสมุดเวชระเบียนไว้ในมือ ความกังวลใจฉายออกมาผ่านแววตา
เธอป่วย!
ป่วยแบบรุนแรงมาก!
ตอนที่เธอได้รับรายงานการตรวจเมื่อสองวันก่อน เธอร้องไห้จนแทบบ้า ทว่าเมื่อเห็นว่าโจวอี้เก่งด้านการแพทย์แผนจีน เธอจึงมาที่นี่ด้วยความหวังสุดท้าย
แท้จริงแล้วเธอสามารถโทรหาโจวอี้เป็นการส่วนตัวได้ แต่เธอกลัวว่าจะรบกวนโจวอี้ ดังนั้นเธอจึงลังเลอยู่สองวัน และในที่สุดก็มาที่โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิงด้วยตัวเอง
“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ฉันเสียใจที่ต้องแจ้งให้ทราบว่าหมอโจวลาไปธุระด่วนในช่วงเช้าดังนั้นทุกท่านโปรดกลับมาอีกครั้งในตอนบ่ายนะคะ!” เหลียนซานออกมาจากห้องให้คำปรึกษาและกล่าวขอโทษ
“ทำไมจู่ ๆ หมอโจวถึงขอลา? ในเมื่อเขาไม่มา แล้วทำไมเขาถึงให้เรามาต่อแถวลงทะเบียน?”
“คือเรารอมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว แต่ตอนนี้กลับได้รับแจ้งแบบนี้เนี่ยนะ นี่มันอะไรกัน?”
“คุณช่วยบอกหมอโจวให้มาตอนบ่ายจริง ๆ ด้วยนะ อย่าปล่อยให้เรารอโดยเปล่าประโยชน์”
“…”
ผู้ป่วยและญาติที่อยู่ในแถวแสดงความไม่พอใจ แม้ว่าพวกเขาจะไม่กล้าตะโกนด่าโจวอี้ แ
