่า “คุณช่วยสั่งให้ใครบางคนถอนเงินสดสักล้านหยวนมาจากบัตรนี้ที”
“ไม่มีปัญหา แต่ทำไมให้ถอนเป็นเงินสดล่ะ?” เฉิงฮ่าวถาม
“นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นบัตรธนาคาร คุณคิดว่าถ้าเอาบัตรนี้มอบให้เธอ แล้วเธอจะใช้มันเป็นไหมล่ะ? นอกจากนี้ เธอไม่มีแม้แต่โทรศัพท์มือถือ คุณคิดว่าเธอจะสแกนจ่ายได้ไหม?” โจวอี้ถามกลับ
เฉิงฮ่าวพูดไม่ออก
“เอาเป็นว่าขอให้คนของคุณซื้อโทรศัพท์มือถือให้เธอด้วยก็แล้วกัน” โจวอี้สั่งอีกครั้ง
“ไม่มีปัญหา!” เฉิงฮ่าวรับคำก่อนจะเดินไปเรียกลูกน้องเพื่อออกคำสั่ง
ซูเสี่ยวเม่ยได้ยินการสนทนาระหว่างโจวอี้และเฉิงฮ่าวได้อย่างชัดเจน จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอพุ่งตัวออกไปข้างนอกแล้วรีบหยิบถุงผ้าใบใหญ่สองใบลงจากรถแล้วกลับเข้ามาในบ้าน
“พี่อี้ อาจารย์ของฉันขอให้ฉันนำบางอย่างมาให้พี่ด้วย” ซูเสี่ยวเม่ยวางถุงผ้าไว้ตรงหน้าโจวอี้
“ให้ฉันทั้งหมดนี่เลย?” โจวอี้ถาม
“ใช่!”
“อืม!”
โจวอี้ไม่คิดที่จะปิดบังหวงไห่เทาและเฉิงฮ่าวว่าข้างในถุงผ้ามีอะไร เขารีบเปิดถุงผ้าสองใบออกและพบว่าข้างในมีก้อนสำลีขนาดเท่ากำปั้นอยู่มากมาย ก้อนสำลีแต่ละก้อนดูราวกับว่าห่อหุ้มอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน
“อะไรเนี่ย?” โจวอี้ถาม
“ไม่รู้ ฉันมีหน้าที่แค่เอามาให้พี่ ฉันไม่สนหรอกว่าอาจารย์จะให้อะไรพี่” ซูเสี่ยวเม่ยกล่าวขณะนั่งอยู่บนโซฟา
โจวอี้หยิบสำลีก้อนหนึ่งออกมาฉีกมันออก จากนั้นเขาก็พบว่าภายในคือขวดหยก
“นี่…โอสถรวมวิญญาณ?”
โ
