บทที่ 60 อาจารย์ เพื่อนของผมถูกฆ่า
[ฝันร้ายและมองเห็นภาพซ้อนไม่รู้ตัว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นโรคที่คนอายุมากต้องเจอไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ไปตรวจที่โรงพยาบาล ถึงกับต้องบูชายัญมนุษย์เพื่อเปลี่ยนฮวงจุ้ยเลยเหรอ? แถมคนที่ฆ่ายังเป็นหลานสาวของตัวเอง…โอ้ พระเจ้า บอกได้คำเดียวว่าความเชื่องมงายนี้ฆ่าคนจริง ๆ! ทุกคนควรเชื่อในหลักการทางวิทยาศาสตร์ ป่วยแล้วก็ไปโรงพยาบาล!]
[ปู่ของถงถงเป็นสัตว์ร้าย! ฉันเห็นสีหน้าที่สิ้นหวังของแม่ถงถงแล้ว ไม่แน่ว่าเธออาจจะหย่ากับลูกชายเขา! เขานี่มันทำให้ครอบครัวลูกชายต้องบ้านแตกสาแหรกขาด]
โจวชุนหลิ่วบรรจุศพลูกสาวใส่โลงอย่างสิ้นหวัง
หลังจากสามีรู้เรื่องทั้งหมดแล้วก็รีบมา ทว่าประโยคแรกของเขาที่หลุดออกมา คือการโน้มน้าวโจวชุนหลิ่ว “คำพูดของสตรีมเมอร์คนหนึ่งจะถือเป็นเรื่องจริงได้งั้นเหรอ? ยังไงพวกเรารอผลการสอบสวนของตำรวจกันก่อนเถอะนะ”
“ไม่ต้องรอแล้ว” โจวชุนหลิ่วเจ็บปวดใจจนด้านชา เธอหันมองสามีและพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างมาก “หย่ากันเถอะ”
เธอจดจำรอยแดงบนแขนของหลินต้าเซิงในวันที่ถงถงหายตัวไปได้เสมอ
หลินต้าเซิงอธิบายว่าเขาเกามันเอง ตอนนี้มาคิดดูแล้ว น่าจะเป็นถงถงข่วนเขาก่อนตาย
เพียงคิดถึงความไร้มนุษยธรรมที่ถงถงได้ประสบก่อนตาย เธอก็ไม่มีทางให้อภัยหลินต้าเซิงได้
เธอไม่ต้องการครอบครัวเล็ก ๆ นี้อีกต่อไปแล้วด้วยซ้ำ
“ขอบคุณค่ะ…อาจารย์…” โจวชุนหลิ่วลังเลที่จะใช้คำเรียกเฝ่ยไป๋ลู่ และในที่