้นเหรอ?]
[ทำไมพวกเราถึงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยล่ะ?]
[แจ้งตำรวจ คุณต้องแจ้งตำรวจด่วน!]
เฝ่ยไป๋ลู่เอ่ยด้วยท่าทางสงบนิ่ง “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน? บอกตำแหน่งให้ฉันหน่อย”
“ผมอยู่ที่ดินแดนด้านหลังของชาโดว์ แวนการ์ด*[2] ฝั่งตรงข้ามที่คนสามคนล้อมผมเอาไว้ ผมไม่กล้าขยับถ้าไม่มีท่าไม้ตายหรือพลังวาร์ป*[3] ฮือ ๆ” ชายหนุ่มพูดจบแล้วสูดจมูก จากนั้นก็มีเสียงดึงทิชชูออกมาสั่งน้ำมูก “เพื่อนทั้งสี่คนของผมตายหมดแล้ว พวกเขากากเกินไป ช่วยชีวิตผมไม่ได้! อาจารย์ ตอนนี้ผมควรจะทำยังไงดี?”
เฝ่ยไป๋ลู่ “…”
ชาวเน็ต “…”
[ผู้ปกครองของลูกชาย : ผมยอมมอบตัว ตำรวจ : ทำอะไรมา? ผู้ปกครอง : ฆ่าคนตายครับ ตำรวจ : อาวุธสังหารคืออะไร? ผู้ปกครอง : ดาวพั่วจวิน*[4]]
ความคิดเห็นหน้าจอที่โครมครามเงียบสนิทไป
หลี่เซียวหยุดมือที่กำลังจะโทรหาตำรวจค้างไว้ และหยุดเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคไม่ต้องตรวจสอบแล้ว
ก่อนจะกลับเข้าออฟฟิศไปอย่างไม่แยแส
“คุณเมาหรือเปล่า?” เฝ่ยไป๋ลู่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่ก็ถอนใจโล่งอก ยังดีที่ไม่มีใครเสียชีวิต
“เมาเหรอ? ผมไม่ได้เมา!” ชายหนุ่มพูดแล้วสะอึกหลังจากดื่ม เขาร้องไห้อย่างโศกเศร้าเสียใจ “อาจารย์ ผมยอมแพ้แล้ว ฮือ ๆ ผมแพ้แล้ว…”
อาจเป็นเพราะเขาแพ้เกมแล้ว มือของเขาจึงวางลง ทำให้กล้องในห้องถ่ายทอดสดสั่น ก่อนจะเผยใบหน้าที่ชัดเจนของเขา
หลินจื่อจางไม่สามารถปล่อยวางความรู้สึกของเขาไปได้ เขาระบายกับเฝ่ยไป๋ลู่และดื
