บทที่ 490 ชำระหนี้
โจวอี้กำหมัดแน่นและจ้องมองฉีเม่าด้วยสายตาเย็นชา
ระดับบรรพจารย์ยุทธ์?
พวกเขาแข็งแกร่งจริง ๆ
ทว่าเขาจะไม่รอความตายอยู่เฉย ๆ แน่ ถึงแม้ว่าเขาจะถูกฆ่า เขาก็จะขอฉีกเนื้ออีกฝ่ายให้ได้เช่นกัน
หญิงชราจ้องไปที่ฉีเม่าและพูดด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “ฉันเป็นคนท้าทายเธอเอง แต่หลังจากที่ฉันพ่ายแพ้ เธอก็ปรานีไม่ได้ฆ่าฉัน แล้วทำไมฉันจะต้องเกลียดเธอด้วย”
“ใจกว้างเหลือเกินนะ” ฉีเม่าหัวเราะเยาะ
“ฉันก็แค่พูดตามความเป็นจริง” หญิงชรามองไปที่ฉีเม่าและพูดอย่างเย็นชาว่า “เท่าที่ฉันรู้ บุญคุณความแค้นระหว่างนายกับสำนักโอสถจบลงแล้วไม่ใช่เหรอ? หรือว่าลุงของนายไปเยือนสำนักโอสถอีกรอบหรือยังไง?”
“ฮ่า!”
ฉีเม่าเย้ยหยัน เขาชี้ไปที่โจวอี้ด้วยไปป์ในมือและตะโกนว่า “ในเมื่อแม่เฒ่าหม่าปกป้องนายแบบนี้ ฉันก็จะปล่อยนายไปก่อน! แต่ฟังฉันให้ดี ๆ หลังจากที่นายสำรวจสถานการณ์ข้างในเสร็จแล้วออกมา นายต้องรับสองกระบวนท่าจากฉัน ถ้านายยังมีชีวิตรอดได้หลังจากถูกโจมตี ฉันจะไม่รังควานนายอีกต่อไป มิฉะนั้น…”
“ผมจะเข้าไปข้างใน” โจวอี้เอ่ยเสียงเข้ม
“เด็กแซ่โจว นายกำลังคิดจะทำอะไร? เขาเป็นบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นปลายแล้ว แต่นายล่ะ? นายเป็นแค่ปรมาจารย์ขั้นต้น นายไม่สามารถแม้แต่จะทนต่อฝ่ามือธรรมดาของเขาได้ นับประสาอะไรกับสองกระบวนท่าจากเขา” หญิงชราหันกลับมาและตะโกนใส่โจวอี้ด้วยความโกรธ
“โจวอี้คนนี้จะไม่ลืมความเมตตาของแม่เฒ่าหม่า แต่คนของ