บทที่ 304 เรื่องบ้า ๆ
เครื่องบินลงจอดที่สนามบินจินหลิงในเวลาเที่ยงคืนครึ่ง
เมื่อเท้าของเธอแตะพื้นอีกครั้ง จางอู๋เซี่ยผู้สง่างามก็ทำท่าเอามือกุมหัวใจ ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียวเล็กน้อย เธอเดินตามโจวอี้ไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เวลานี้ที่สนามบินมีผู้โดยสารไม่กี่คน
ภายในห้องโถงรับรองของสนามบิน นอกจากญาติและเพื่อนของผู้โดยสารหลายสิบคนที่มารอรับแล้ว มีเพียงคนเดียวที่เห็นได้เด่นชัดเจนที่สุดคือชายวัยกลางคนประมาณห้าคนในชุดสูทสีดำ
“พี่โจว ผมขอนัดพี่นะ! เมื่อไหร่ที่ว่าง ๆ เราไปหาอะไรดื่มกันเถอะ” ฮวงฟู่เจิ้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ทั้งสองพูดคุยกันตลอดทาง
ฮวงฟู่เจิ้นรู้สึกว่าโจวอี้เป็นคนตลก แถมมุมมองของพวกเขาในหลาย ๆ หัวข้อก็มักจะเข้ากันได้ดี มันเกือบจะเหมือนกับการได้พบกับเพื่อนสนิทอย่างไรอย่างนั้น
ระหว่างการสนทนา บางครั้งโจวอี้ก็ถามไปตามตรง บางครั้งก็ถามแบบอ้อม ๆ จนทำให้ฮวงฟู่เจิ้นได้เผยหลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ โจวอี้รู้สึกว่าฮวงฟู่เจิ้นมีความรู้และประสบการณ์ ซึ่งโจวอี้ได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากอีกฝ่ายมาเช่นกัน
ทั้งสองจึงสนิทสนมและกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันด้วยเวลาการนั่งเครื่องบินแค่เกือบสามชั่วโมง
“ไม่ต้องห่วง! อาทิตย์หน้าฉันจะกลับไปที่เมืองภาพยนตร์ซีซืออีกรอบ เมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้นายจะไม่ว่างมาเจอฉัน ฉันก็จะไปหานายเพื่อดื่มด้วยกัน!” โจวอี้พูดด้วยรอยยิ้ม
“ตกลง ผมจะรอ” ฮวงฟู่
