ย่างหนักแน่น
“ไม่มีปัญหา” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม
วันส่งท้ายปีเก่าของจีน
รสชาติของปีใหม่ไม่เข้มข้นเท่าวัยเด็ก
แม้ว่าทุกครอบครัวจะแขวนโคมไฟและของประดับตกแต่งคู่กัน แต่ก็ไม่มีเสียงประทัดและไม่มีกลิ่นดินปืนในอากาศ บรรยากาศเช่นนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป
เช้านี้ถังหว่านไม่ได้ไปที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมหลีจือ เพราะเธอต้องเอาแต่คอยต้อนรับเหล่าเพื่อนบ้านที่แวะเวียนกันมาทักทายที่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่ยันเที่ยงวัน ปกติแล้วเธอเป็นคนไม่ค่อยยิ้ม แต่วันนี้เธอต้องบังคับให้ตัวเองยิ้มตลอดครึ่งวันจนกล้ามเนื้อบนใบหน้าแทบเกร็งไปหมด
ทำไมน่ะเหรอ?
เนื่องจากครอบครัวของเพื่อนบ้านที่ตอนแรกเดินทางไปฉลองที่อื่นหรือกลับไปบ้านเกิดเพื่อเทศกาลปีใหม่ เวลานี้พวกเขากลับมาที่นี่แล้ว! พวกเขานำอาหารหรือไม่ก็ของประจำท้องถิ่นที่หลากหลายมามอบให้ครอบครัวของเธอและโจวอี้
นอกห้องเก็บของ
ถังหว่านมองดูสิ่งต่าง ๆ ด้านในและรู้สึกอารมณ์ดีอย่างน่าประหลาด
“ที่รัก ต่อให้เราจะไม่ซื้อของปีใหม่กัน แต่ฉันก็คิดว่าเราคงจะกินของพวกนี้ไม่หมดหรอก” ถังหว่านคว้าแขนโจวอี้แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
“ใช่เลย…เยอะจริง ๆ” โจวอี้ยิ้ม
เหล่าเพื่อนบ้านใจดีมาก หรืออาจเป็นเพราะยาต้มอี้เฉินที่ทำให้เพื่อนบ้านมากกว่าห้าสิบครอบครัวส่งของขวัญพิเศษมามากมาย ซึ่งมันทำให้เขาประหลาดใจมาก
ถังเหมียวเหมี่ยวนั่งลงไปในกองขนมของฝาก แววตาของเธอเป็นประกาย และรู้สึกว่าปากขอ
