ซูต้าฉวนถูกโจวอี้ถีบจนกระอักเลือดอย่างรุนแรง หลังจากพยายามลุกขึ้นจากพื้นพลางเอามือกุมหน้าอก เขาก็ถึงกับเดือดดาล
เขาหยิ่งยโสและเป็นที่เคารพมาโดยตลอด
เขาไม่เคยถูกทุบตีแบบนี้มาก่อนในที่สาธารณะ
สายตาจากคนรอบข้างทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้า
อย่างไรก็ตาม เขาตระหนักได้ว่ามันผิดปกติ
เขาเป็นกึ่งปรมาจารย์ แต่เขาไม่สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน แม้จะอยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย แต่เขาก็ยังไม่มีความสามารถในการหลบหลีก
หลิวฉางเกอและเหยียนเส้าหัวเดินกลับมาทันที
“หมอโจว ซูต้าฉวนทำให้คุณขุ่นเคือง มันเป็นความผิดของเขา โปรดยกโทษให้เขาด้วย! อาจารย์ของเขาเป็นปรมาจารย์ขั้นปลาย ถ้าเขาโกรธจริง ๆ…” หลิวฉางเกอเดินเข้าไปหาโจวอี้และพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น
“ก็แค่ปรมาจารย์ขั้นปลาย”
โจวอี้เยาะเย้ย แต่เนื่องจากหลิวฉางเกอเดินเข้ามาเพื่อขอร้องแทนผู้ชายคนนี้ ซึ่งทำให้ยากที่จะรังแกอีกฝ่ายอีกครั้ง นอกจากนี้ที่นี่ยังเป็นโรงแรม ถ้าฆ่าคนในที่สาธารณะก็คงจะเดือดร้อน
เขาจึงโบกมือแล้วพูดว่า “บอกให้เขาไสหัวออกไป ให้เขาไปหาอาจารย์ของเขาซะ และให้มาเคลียร์กับผม”
เขาไม่ต้องการเสียเวลากับคนอย่างซูต้าฉวนอีกต่อไป เขาโบกมือให้หยางจื่อต้งที่ตกตะลึง จากนั้นทั้งสองก็เดินตามผู้จัดการล็อบบี้ที่มีท่าทีอึกอักเข้าไปด้านใน
ซูต้าฉวนมองไปที่โจวอี้ด้วยสายตาอาฆาตแค้น เขาอยากจะฉีกโจวอี้เป็นชิ้น ๆ
แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าเพราะเขาสู้อีกฝ่ายไม่ได้
