สี่ยวรุ่ย ก่อนจะนั่งยอง ๆ หยิบอมยิ้มมา จากนั้นดึงถังเหมียวเหมี่ยวเข้าสู่อ้อมแขนด้วยรอยยิ้มเต็มเปี่ยม
“ขอบคุณ น้องสาวเหมียวเหมี่ยว” ถังเสี่ยวถังกล่าว
“พี่เสี่ยวถังไม่ต้องสุภาพกับหนูหรอก พ่อกับแม่บอกว่าพี่เป็นพี่ชายของเหมียวเหมี่ยว ครอบครัวเราไม่พูดสองภาษา” ถังเหมียวเหมี่ยวพูดอย่างไร้เดียงสา
ครอบครัวเดียวกันไม่ใช้สองภาษา
น้ำตาของถังเสี่ยวถังปรากฏขึ้นอีกครั้ง
แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เมื่อเขาปล่อยน้องสาวสองคนพร้อมกัน เขาก็ลุกขึ้นและพูดด้วยความประหม่า “แม่…”
ถังหว่านมองไปที่เด็กชายตัวเล็ก ๆ ตรงหน้าเธอ และพบว่ายังมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตาของเขา หัวใจของเธอสั่นเล็กน้อย ในเวลานี้ความรักของแม่ท่วมท้น เธอย่อตัวลงยื่นมือออกไปดึงเด็กซึ่งอายุน้อยกว่าสิบปีเข้ามาในอ้อมแขนของเธอ เธอถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เสี่ยวถัง ลูกออกไปข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่”
“ไม่ครับ ทุกคนดีกับผมมาก” ถังเสี่ยวถัง สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของถังหว่านที่มีต่อเขา ในขณะเดียวกันความอึดอัดและความวิตกกังวลเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาก็ค่อย ๆ หายไป
“อย่าทรมานตัวเองดีกว่า พ่อพูดถึงลูกต่อหน้าแม่หลายครั้งแล้ว กลับมาครั้งนี้ เขาต้องดีใจมากแน่ที่ได้เจอลูก” ถังหว่านลูบหลังเขา จากนั้นปล่อยเขาและยืนขึ้น ยิ้มและพูดว่า “ไปเถอะ พ่อของลูกมีดอกไม้ไฟมากมาย ไปดูเขาจุดดอกไม้ไฟกันเถอะ”
“อืม อืม” ถังเสี่ยวถังพยักหน้าอ
