จะไม่เซ้าซี้ลูกอีกเลย ตกลงไหม?”
“พ่อ…”
สีหน้าของเจิ้งซวงเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำพูดนี้ของพ่อเธอ เธอพูดเสียงแข็ง “บ้านใหม่ของเพื่อนหนูอยู่ซอยตรงข้ามกับกำแพงพระราชวังต้องห้าม! มันคือคฤหาสน์หมายเลข 18!”
“ที่ไหนนะ?” เจิ้งชิงเฟิงดูตกตะลึง
เจิ้งฮว๋ายอันและจินชิงหลงซึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟายืนขึ้นทันที
พวกเขาทุกคนรู้จักคฤหาสน์หลังนั้น แม้ว่าพวกเขาจะไม่แน่ใจว่าผู้อยู่อาศัยคือใคร แต่ก็มั่นใจว่าตัวตนและภูมิหลังของเจ้าของคฤหาสน์หลังนั้นไม่ธรรมดาแน่นอน
ตระกูลเจิ้งเป็นตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง และตระกูลจินก็เป็นตระกูลใหญ่ของเมืองหลวงเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ทั้งคู่ทำงานหนักมาหลายปี แต่กลับยังไม่มีคุณสมบัติที่จะซื้ออสังหาริมทรัพย์ในซอยนั้นได้ อันที่จริงต่อให้พวกเขาเป็นตระกูลสิบอันดับแรกในเมืองหลวงก็ใช่ว่าพวกเขาจะซื้อได้ตามใจชอบ พวกเขาจำเป็นต้องรอโอกาสพิเศษจึงจะสามารถซื้อได้
“ซอยตรงข้ามกับกำแพงพระราชวังต้องห้าม!” เจิ้งซวงพูดซ้ำ
“ซวงเอ๋อร์ เพื่อนของลูกคือใครน่ะ?” เจิ้งชิงเฟิงถาม
“ถังหว่าน”
“ถังหว่านคือใคร?” เจิ้งชิงเฟิงถาม
“ชื่อของถังหว่านฟังดูคุ้น ๆ นะ? ดูเหมือนว่าจะเคยได้ยินมาก่อน” เจิ้งฮว๋ายอันพึมพำ
เจิ้งซวงมองไปที่จินชิงหลง
จินชิงหลงพูดอย่างครุ่นคิด “ใช่ถังหว่านที่เป็นนักร้องหรือเปล่า?”
“พี่ทายถูก แต่ไม่มีรางวัลให้นะ” เจิ้งซวงตอบอย่างขี้เล่น จากนั้นก็มองไปที่พ่อและพี่ชายคนโตของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
