บทที่ 392 องค์กรเพลิงคลั่ง
การโจมตีอย่างกะทันหันของโจวอี้และเยี่ยป๋อซางได้สร้างความเสียหายร้ายแรงให้หนิวเปิน
หนิวเปินอยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นกลางเท่านั้น หรือต่อให้เขาจะเป็นบรรพจารย์ยุทธ์ แต่หากถูกตัดแขนและแทงหัวใจขนาดนี้ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่อาจรอดพ้นจากความตาย
“แกเป็นใคร!?”
หนิวเปินรู้สึกถึงพลังชีวิตที่ค่อย ๆ มอดดับ เขาคำรามออกมาด้วยความโกรธ
เขาไม่พอใจ!
กว่าจะได้ลูกปัดโบราณนั้นมา เขาคิดคำนวณอยู่นาน และถึงกับลงทุนจ่ายราคาด้วยชีวิตหลานชายของตัวเอง มันยากสำหรับเขาที่จะต้องยอมรับความพ่ายแพ้
โจวอี้ไม่สนใจหนิวเปินแต่อย่างใด แต่มองไปที่ชายวัยกลางคนในชุดสีเทาซึ่งสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่พี่น้องหลินและถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณอยากจะสู้ต่อไหม? ว่าแต่คุณทำร้ายพวกเขาด้วยรึเปล่า?”
ชายวัยกลางคนในชุดสีเทาแสดงสีหน้ามืดหม่นลงทันที
เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าหนิวเปินจะถูกฆ่าตายง่ายดายเช่นนี้ ทว่าลูกปัดโบราณนั่น เขาต้องชิงมันมาให้ได้
แต่การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของสองคนที่มาใหม่นี้ทำให้เขารู้สึกลำบากใจมาก
เขาสัมผัสได้ว่าทั้งชายหนุ่มและชายชราแขนขาดมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่ง โดยเฉพาะชายชราที่แขนขาด ดูเหมือนจะไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวเขาเลย
“พวกนายเป็นใคร?” ชายวัยกลางคนในชุดสีเทาถามด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“ไม่มีมารยาทเอาซะเลย! คุณไม่แนะนำตัวเองก่อนที่จะถามถึงตัวตนของคนอื่นเหรอ?” โจวอี้เย้ยหยัน
“ฉันคือฉินหลาง ผ
