บทที่ 388 ฉันอยากอยู่คนเดียว
นี่เขาล้อเล่นรึเปล่า?
ลูก ๆ สองคนจะแสดงอะไร? จะให้เด็ก ๆ กระโดดโลดเต้นเหมือนการแสดงบนเวทีที่โรงเรียนเหรอ?
ถังหว่านอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเบา ๆ เธอรู้สึกว่าโจวอี้พาเธอกลับมาจากคอลเลกชัน เอนเตอร์เทนเมนต์เพราะเขาแค่อยากทำตามใจตัวเอง
“แม่คะ คอยดูหนูแสดงนะคะ!”
ถังเหมียวเหมี่ยวตะโกนบอก หลังจากนั้นเด็กน้อยก็ตีลังกากลับหลังติดต่อกันแปดรอบ และจบด้วยท่าเหยีดขาแยกที่พื้นด้วยกล้ามเนื้อที่ยืดหยุ่น จากนั้นเธอก็กดพื้นด้วยมือข้างหนึ่ง และร่างกายของเธอก็กระเด้งขึ้นจากพื้นทันที
ถังหว่านรู้สึกตกตะลึงกับการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหล
เมื่อกลับมายืนแล้ว ถังเหมียวเหมี่ยวก็เริ่มชกท่าหมัดมวยตามที่โจวอี้เคยสอน ไม่นานเด็กน้อยก็กระโดดไปที่จุดวางดัมเบล เธอเอื้อมมือไปหยิบดัมเบลหนักห้ากิโลกรัมขึ้นมาข้างละอัน
เธอโยนขึ้น รับมัน และโยนอีกครั้ง
เท้าของเธอขยับตลอดเวลา ร่างเล็ก ๆ บิดตัวไปมาระหว่างเล่นกับดัมเบลทั้งสอง
“ฉัน…” ถังหว่านยกมือขึ้นมาขยี้ตา พยายามมองหาว่าเธอตาฝาดไปหรือไม่
บางครั้งเธอคิดว่าตัวเองกำลังหลับฝันอยู่
ทางด้านถังเสี่ยวรุ่ยนั้นได้รับสัญญาณจากสายตาของโจวอี้ เธอจึงเดินไปที่บาร์เดี่ยวที่ใช้ในการแข่งขันยิมนาสติก จากนั้นเธอก็กระโดดขึ้นไปโหนบาร์ และเริ่มหมุนควงตัวไปเรื่อย ๆ ก่อนจะเล่นท่ายาก ๆ ทุกชนิดอย่างไร้ที่ติ
หัวใจของถังหว่านแทบจะกระเด็นออกจากอก เมื่อเธอเห็นถังเสี่ยวรุ่ยเหยียบคานของบ
