บทที่ 385 ถ้าเผาที่นี่ไม่หนำใจก็ไปสถานที่ของฉันเพื่อเผามันบ้างก็ได้!
หาว่าฉันแสร้งทำกลบเกลื่อน?
โจวอี้มองไปที่ชายคนนั้นและยิ้มออกมาทันที
“สหาย ถ้าตอนนี้ฉันไม่ได้กำลังแสร้งทำอยู่ นายไม่มีทางมีคุณสมบัติพอจะมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกับฉันหรอก เชื่อไหมล่ะ?” โจวอี้ถาม
“บัดซบ! นายคิดว่านายเป็นใคร? ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากผู้หญิงสองคนนี้ นายคงโดนหิ้วออกไปจากงานนี้ตั้งนานแล้ว! อย่างนายเนี่ยนะจะมีหน้ามากพอที่จะทำให้ฉันไม่มีคุณสมบัติมานั่งด้วยได้!” ชายคนนั้นตบโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนและตะโกนลั่น
เสียงของเขาดึงดูดความสนใจแขกทั้งหมดในห้องจัดเลี้ยงทันที
โจวอี้มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียดหยาม จากนั้นก็ส่ายหัวและหันไปพูดกับหลิวเสวียนและเหลียงอี้เสวียนว่า “ผมไม่อยากกินข้าวร่วมโต๊ะกับเขา คุณต้องการเปลี่ยนโต๊ะกับผมหรือว่าจะอยู่ที่นี่?”
“เปลี่ยนโต๊ะกับคุณค่ะ” เหลียงอี้เสวียนยิ้ม
“ฉันก็ขอเปลี่ยนด้วยดีกว่า” หลิวเสวียนเองก็ตอบอย่างช่วยไม่ได้
“อืม!” โจวอี้ยิ้มและมองไปยังโต๊ะที่ดีที่สุดข้างใน
จากนั้นเขาก็ยกแขนขึ้นต่อหน้าสาธารณชนและโบกมือด้วยท่าทีสบาย ๆ
วินาทีต่อมา
หวงไห่เทาและเฉิงฮ่าวก็ลุกขึ้นเกือบจะพร้อมกัน พวกเขาเดินมาหาโจวอี้ท่ามกลางสายตาแห่งความประหลาดใจนับไม่ถ้วน
“เกิดอะไรขึ้น?” หวงไห่เทาถาม
“คุณหวง…” รปภ.วัยกลางคนรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่เขายังคงอธิบายถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดและในที่สุดก็พูดว่า “คุณจะจัดการ
