บทที่ 376 มูลค่ามากมายมหาศาล
ขอความเมตตา?
แม่เฒ่าเทียนจี้ ต้วนชิงเฟิง และฉงฉี ทั้งสามคนไม่แปลกใจเลยที่งูหลามมังกรที่มีความแข็งแกร่งเทียบได้กับบรรพจารย์ยุทธ์จะเบิกสติปัญญาแล้ว และยังบ่มเพาะจิตจนสามารถสื่อสารกับพวกเขาได้
ทว่าการโจมตีของทั้งสามไม่ได้หยุดลงตามที่มันอ้อนวอน แต่กลับรุนแรงมากขึ้น
พวกเขาเคยต่อสู้กับสัตว์อสูรมานับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจธรรมชาติของพวกสัตว์อสูรเป็นอย่างดี พวกเขาจำเป็นต้องทุบตีมันจนกว่ามันจะยอมแพ้อย่างราบคาบ ต้องทำให้มันยอมรับชะตากรรมของมันเท่านั้น พวกเขาจึงจะสามารถเอาสัตว์อสูรแบบนี้มาใช้งานได้
ตัวอย่างเช่นไอ้เจ้างูหลามมังกรตัวนี้ที่ร้องขอความเมตตา หากพวกเขาปล่อยมันเป็นอิสระ ในอนาคตก็จะมีโอกาสสูงมากที่มันจะวกกลับมาลอบแก้แค้น หรือถ้าพวกเขาเอามันมาใช้งาน มันอาจจะหาโอกาสกินนายของมันทันทีเมื่อมีโอกาสแล้วหนีหายไปตลอดกาล
ต้องทุบตีมัน!
ทุบตีให้มันกลัวจนหัวหด!
ทุบตีให้มันยอมเป็นทาสรับใช้!
ทุบตีให้มันจำฝังใจว่าหากมันกล้าทรยศ มันจะมีเพียงความเจ็บปวดที่ยิ่งกว่าความตายรอมันอยู่!
ทั้งสามโจมตีงูหลามมังกรอย่างไร้ความปรานี
ในที่สุดงูหลามมังกรที่มีแผลฉกรรจ์ทั่วร่างก็หยุดดิ้นรนและล้มลงบนโขดหินเหมือนคนยอมแพ้ ปล่อยให้ปราณดาบทั้งหลายฉีกเกล็ดแข็งของมันและทิ้งบาดแผลลึกเอาไว้
เมื่อเห็นภาพนี้ ทั้งสามคนจึงหยุด
ฉู่เทียนฮุ่ยปรากฏตัวต่อหน้างูหลามมังกรและถามอย่างเย็นชาว่า “เจ้า