บทที่ 374 เจ้าดูถูกเสี่ยวอี้ของเรางั้นหรือ?
แสงระยิบระยับจากดวงดาวบนท้องฟ้าสะท้อนลงบนผืนน้ำทะเล สายลมเย็น ๆ พัดอ่อน ๆ เสริมบรรยากาศยามค่ำคืนให้งดงามยิ่งกว่าเดิม
เรือบรรทุกสินค้าลำหนึ่งถือหางเสือแล่นไปทางตะวันตกเฉียงใต้ด้วยความเร็วเต็มกำลัง
บนดาดฟ้าเรือ
ทั้งห้าคนยืนนิ่งอยู่เงียบ ๆ
ผู้นำคือหญิงงามวัยกลางคนในชุดขาว แม้เธอจะดูมีอายุ แต่ก็ยังทรงเสน่ห์และสง่างาม
“ชิงเฟิง ใช้เวลานานแค่ไหนจึงจะถึงที่หมาย” ฉู่เทียนฮุ่ยถามขึ้น
“เรียนท่านเจ้าสำนัก ตามความเร็วของเรือและระยะทางจะใช้เวลาประมาณห้าชั่วโมง” ผู้ตอบคือชายผิวขาวอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี
“นี่คือเร็วที่สุดแล้ว?” ฉู่เทียนฮุ่ยถาม
“ครับ!” ต้วนชิงเฟิงกล่าวด้วยความเคารพ
“ท่านเจ้าสำนักอย่าได้ร้อนใจไปเลย ยังไม่แน่ชัดว่าจะมีสายแร่ผลึกศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่นั่นไหม หรือหากมีมันอยู่ มันก็ไม่สามารถหนีไปได้” ฮั่วเทียนหลิน ชายชราผมขาวคิ้วขาวและเคราขาวยกยิ้ม
“ถ้ามี มันจะลำบาก” ผู้พูดประโยคนี้คือแม่เฒ่าเทียนจี้ซึ่งกำลังยืนหลังค่อมค้ำไม้เท้า
“หึหึ ข้าคิดว่าเจ้าสำนักกำลังกังวลว่าสายแร่ผลึกศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีจริง และศิษย์ที่มีค่าของเธอจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดในหมู่คนรุ่นใหม่ของเราซะมากกว่า จริงไหม? ทะลวงระดับเป็นปรมาจารย์ได้ตั้งแต่อายุยังน้อยนับว่ามีพรสวรรค์มาก แต่คนรุ่นเยาว์ในสำนักของเราที่รุ่นราวคราวเดียวกับเขาก็ทะลวงระดับปรมาจารย์ได้อยู่หลายคนเหมือนกันไม่ใช่เ
